Monday, 9 April 2018

வலம் - ஏப்ரல் 2018 இதழ் உள்ளடக்கம்

வலம் ஏப்ரல் 2018 இதழ் உள்ளே...



ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் - பி.ஆர். ஹரன்

ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி (1935-2018), ஆங்கில மூலம்: அரவிந்தன் நீலகண்டன், தமிழில்: ஓகை நடராஜன்

தாய்மதம் திரும்புதலும் சாதியும்  - ஜடாயு

யஷஸ்வீ ஹோங் யா - கோ. எ. பச்சையப்பன்

நேர்காணல்: இராம. கோபாலன் ஜி, சந்திப்பு: அபாகி

சில பயணங்கள்... சில பதிவுகள்... | சுப்பு

உலகக் கலாசாரங்களில் கடல்கோள் கதைகள் சுமதி ஸ்ரீதர்

கார்ட்டூன் பக்கம், ஆர் ஜி

செல்விருந்தோம்பி...  மாலதி சிவராமகிருஷ்ணன்

Saturday, 24 March 2018

வலம் பிப்ரவரி 2018 இதழ் - முழுமையான படைப்புக்கள்


வலம் பிப்ரவரி 2018 இதழின் படைப்புகளை இங்கே வாசிக்கலாம்.

தமிழ்நாட்டில் இந்துமத அவமதிப்புகளும் எதிர்ப்புகளும் | ஜடாயு

கணிகையரும் தேவரடியாரும் | பத்ரி சேஷாத்ரி

தீக்குறளை சென்றோதோம் | சுஜாதா தேசிகன்

ஒன்றுபட்ட இந்தியா | லக்ஷ்மணப் பெருமாள்

ரஜினி: கலையும் மௌனம் | ஜெ. ராம்கி

ஆக்கம் | ஓகை நடராஜன்

மாலுமி (சிறுகதை)  | பா. ராகவன்

புராண இதிகாசங்களில் பெண் ஹீரோக்கள் | சுமதி ஸ்ரீதர்




புராண இதிகாசங்களில் பெண் ஹீரோக்கள் - சுமதி ஸ்ரீதர்

நம்மில் பலருக்குக் குழந்தைப் பருவத்தில் இரவு உறங்கப் போகும் முன் அம்மா சொன்ன குட்டிக் கதைகள் இன்றும் ஞாபகம் இருக்கும். நகர்ப்புறத்தில் வளர்ந்த பலருக்குப் பெரும்பாலும் இந்தக் கதைகள் ஐரோப்பாவில் இருந்து இறக்குமதியான தேவதைக் கதைகள் (fairy tales) என்னும் வகைக் கதைகளாகவே இருந்திருக்கும். Cindrella, Rapunzel, Snow White, Rose Red போன்ற கதைகள் இந்த வகையைச் சார்ந்தவையே.

Medieval period எனச் சொல்லப்படும் இடைக்காலத்தைச் சார்ந்த இந்தக் கதைகளின் கரு பெரும்பாலும் ஒன்றுதான். ஒரு இளவரசியை, ஒரு அரக்கனிடம் இருந்தோ, ஒரு கொடிய மிருகத்திடம் இருந்தோ அல்லது ஒரு கொடுமைக்காரச் சிற்றன்னையின் கொடிய பிடியில் இருந்தோ ஓர் அழகான அரசகுமாரன் வந்து காப்பாற்றுவான். பொதுவாக இந்தக் கதைகளில் வரும் இளம் பெண்கள் அபலைகளாக, சுயமாகச் சிந்திக்க இயலாதவர்களாக, என்று ஒரு இளவரசன் வந்து தம்மைக் காப்பாற்றுவான் என்று ஏங்கிக் கொண்டிருக்கும் வலிமையற்ற பெண்களாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள்.

ஆனால், ஆச்சரியம் என்னவென்றால் ஆணாதிக்கச் சமுதாயமாகக் கருதப்படும் இந்தியச் சமூகத்தில், இந்த வகைக் கதைகள் (இராமாயணக் கதையைத் தவிர்த்து) நம் புராண இதிகாசங்களில் அதிகம் சொல்லப்படவில்லை என்பதே.

மாறாக, நம் புராண இதிகாசங்களில், பெண்கள், தங்கள் அன்புடையவர்களை, தங்கள் கணவன்மார்களையோ அல்லது காதலர்களையோ பல இக்கட்டான சூழ்நிலைகளிலிருந்து காப்பாற்றிய கதைகள்தான் அதிகம். இன்னும் சொல்லப் போனால் பெண்கள் தங்களவரை மரணத்தின் வாயிலிருந்து மீட்ட கதைகள் ஏராளம்.

ஜோசப் காம்பெல் என்ற ஒரு அமெரிக்க புராணக் கதை ஆய்வாளர் இருந்தார். அவர் பல கிரேக்கக் கதைகளை, காவியங்களை ஆய்வு செய்து ‘ஹீரோ’ என்பவனுக்கான ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்கினார். அந்தக் கட்டமைப்பை ஒரு ஹீரோவுக்கான இலக்கணம் என்று சொல்லலாம். ஹீரோ என்பவன் ஒரு மிகச் சாதாரண மனிதனாக இருந்து ஒரு அசாதாரண மனிதனாக உருமாறுகிறான். சாதாரணத்திலிருந்து அசாதாரணத்தை நோக்கி அவன் மேற்கொள்ளும் பயணத்தை காம்பெல் ‘A hero's journey’ என்று குறிப்பிடுகிறார்.

கதையின் நாயகன் தான் மேற்கொள்ளும் பயணத்தில் பல இடையூறுகள் மற்றும் மைல்களைக் கடக்கிறான். இந்தப் பயணத்தில் அவனுக்கு ஏற்படும் கூட்டு அனுபவங்கள் அவனை மற்றொரு உயர்ந்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்கின்றன. அவன் ஆளுமையில் ஒரு மாற்றத்தை (transformation) ஏற்படுத்துகிறது. பல சிக்கல்கள் நிறைந்த தன் பயணத்தின் முடிவில் அவன் தன் இலக்கைச் சென்றடைகிறான். பிறகு தன் தேடலை முடித்துக்கொண்டு கடைசியில் அவன் தன் இருப்பிடத்திற்கே திரும்புகிறான்.

இதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், இந்த ஹீரோக்கள் தனக்கு மிகவும் பிரியமான ஆளையோ அல்லது பொருளையோ தேடிச் செல்லும் பாதையில் பல இன்னல்களைச் சந்திக்கின்றனர். ஆனால் துணிவுடன் அவற்றைச் சந்தித்து, எடுத்துக்கொண்ட சவாலை வென்று, தமது பயணத்தை பூர்த்தி செய்கின்றனர்.

இந்தக் கட்டமைப்பின் ஆதாரத்தின் மேல், காம்பெல், இலியட், ஒடிசி போன்ற கிரேக்க காவியங்களில் தோன்றும் ஆண் கதாபாத்திரங்களை வைத்து ‘Hero Myth’ என்னும் ஒரு கோட்பாட்டை எழுப்பினார். அந்தக் காலத்துத் திரைப்படங்களான வேதாள உலகம், பால நாகம்மா ஆகியவற்றின் கதாநாயகர்கள் காம்பெல்லின் கோட்பாட்டின்படி ஹீரோக்கள் ஆவார்கள். பல எம்ஜிஆர் படங்களும் இந்த வகையைச் சார்ந்தவையே.

ஆனால், இந்தியக் கதைகளை ஆராய்ந்த காம்பெல், நம் புராண இதிகாசங்களில் ஹீரோ என்றொரு கருத்துப் படிவம் இல்லை என்றே சொன்னார். நம்முடைய இராமரும் கிருஷ்ணரும் பிறவியிலேயே அசாதாரணமான சக்தி கொண்டவர்கள். அவதாரங்கள். இந்திரனும் பிற தேவர்களும் கூட அப்படித்தான். இவர்களை கதையின் நாயகர்களாகக் கொள்ளலாம், ஹீரோக்களாக அல்ல.

இதை வைத்துப் பார்த்தால், காம்பெலின் Hero with a thousand faces புத்தகத்தில் கௌதம புத்தர் மட்டுமே இடம் பெற்றுள்ளார் என்ற விஷயம் ஆச்சரியமாகப் படவில்லை.

கௌதம புத்தர் ஒரு சாதாரண மனிதனாகப் பிறந்து, ஒரு அசாதாரண நிலையை அடைந்து, பின் தான் கண்டுபிடித்ததை மக்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள மறுபடி ஒரு சாதாரண நிலைக்கே திரும்பினார் எனக் காம்பெல் கூறுகிறார்.

புத்தரின் கதையில் ஹீரோயிசத்தைத் தேடிய காம்பெல் ஏனோ நம் கதைகளில் பெண் ஹீரோக்களைத் தேடவில்லை. தேடியிருந்தால் நிறையவே கிடைத்திருப்பார்கள்.

நம் இராமாயணக் காவியத்தை எடுத்துக்கொண்டால், கைகேயி ஒரு மறக்க முடியாத கதாபாத்திரம். இராமாயணக் கதையைக் கேட்ட நாம் அனைவரும் அவளை ஒரு கொடுமைக்கார அம்மாவாகவே கற்பனை செய்திருக்கிறோம். நம்மில் கதை கேட்ட பலருக்குத் தெரியாது அவள் ஒரு சிறந்த தேரோட்டி என்று.

தசரதர் ஒருமுறை போருக்குச் செல்லும்போது கைகேயி அவருக்குத் தேரோட்டிச் சென்றாள். போரில் தசரதர் அடிபட்டு விழுந்தபோது, அவரது தேரை லாகவமாக ஒரு பாதுகாப்பான இடத்திற்கு ஓட்டிச் சென்று அவரைக் காப்பாற்றினாள். இதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், தசரதர் தன் பெயருக்கேற்பத் தேரை ‘தச’ அல்லது பத்து திசைகளிலும் செலுத்தக்கூடிய வல்லுநர். அப்பேர்ப்பட்ட தசரதரே கைகேயியின் தேரோட்டும் திறமையின் மேல் நம்பிக்கை வைத்துத் தனது உயிரை அவள் கையில் ஒப்படைத்தார் என்றால், அது சாதாரண விஷயமில்லை. தன் உயிரைக் காப்பாற்றியதற்கு நன்றிக் கடனாகவே தசரதர் கைகேயிக்கு மூன்று வரங்கள் அளித்தார். அந்த மூன்று வரங்கள்தான் இராமாயணக் கதைக்கான விதைகள் என்பது எல்லோரும் அறிந்ததே.

நம்முடைய இன்னொரு மாபெரும் காவியமான மகாபாரதத்தில், பெண் ஹீரோக்களின் கதைகள் மண்டிக் கிடக்கின்றன.


உலூபி என்றொரு நாக கன்னிகை இருந்தாள். அர்ஜுனனை ஒருதலையாகக் காதலித்தவள். அர்ஜூனனுக்கும், அவனது இன்னொரு மனைவி சித்திராங்கதைக்கும் பிறந்த பப்ருவாகனனை அன்போடு வளர்த்தவள்.

ஒருமுறை அர்ஜுனன் தனது மகன் பப்ருவாகனனிடம் போர் புரிய நேரிட்டது. அந்தப் போரில் பப்ருவாகனன் அர்ஜுனனைக் கொன்றான். அப்போது உலூபி, நாகர்களிடம் இருக்கும் மிருதசஞ்சீவனி என்னும் உயிர் மீட்கக்கூடிய மணியைக் கொண்டு அர்ஜுனனின் மார்பில் வைத்து அவனை உயிர் மீட்டாள்.

இந்தக் கதை இன்னொரு விதமாகவும் சொல்லப்படுகிறது. அர்ஜுனன், பிதாமகர் பீஷ்மரைக் கொன்றதற்காக அவரின் சகோதரர்களான வசுக்கள் அர்ஜுனனை சபித்துவிடுகிறார்கள். இதை அறிந்த உலூபி வசுக்களின் சாபத்திலிருந்து அர்ஜுனனைக் காப்பாற்ற வேண்டுமென்ற ஒரே நோக்கத்துடன் அவன் சொந்த மகனான பப்ருவாகனனைக் கொண்டு அர்ஜுனனைக் கொல்லச் செய்ததாகச் சொல்கிறது. அதாவது, உலூபிதான் இந்தப் போர் நாடகத்தின் சூத்திரதாரி என்கிறது இந்தக் கதை.

இதே மகாபாரதத்தில், இந்திரனின் துணைவி ஷசி பற்றிய ஒரு கதையும் உண்டு. ஷசி, இந்திரனின் துணைவி மட்டும் அல்ல, அவனை இயக்கும் சக்தியும் கூட. ஒருமுறை இந்திரன், விருத்திரன் என்னும் பிராமணனைக் கொன்றதற்காக மிகவும் வெட்கப்பட்டு, பிற தேவர்களின் வசைச் சொற்களுக்குப் பயந்து தன்னுடைய இருப்பிடமான அமராவதியில் இருந்து மிகுந்த தொலைவில் ஒரு குளத்தில் இருக்கும் தாமரையின் தண்டில் போய் ஒளிந்துகொண்டான். தேவர்கள், தங்கள் தலைவனைத் தேடித்தேடித் தோற்றனர். அவன் இருக்கும் இடத்தை அவர்களால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. கடைசியில் வேறு வழி இன்றி நஹுஷன் எனும் மானுடனைத் தங்கள் தலைவராக நியமித்தனர்.

சிறிது காலம் நல்லாட்சி புரிந்த நஹுஷனுக்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தலைக்கனம் ஏறியது. தேவலோகத்து வாசிகளை, தேவர்களை, முனிவர்களை, வாட்ட ஆரம்பித்தான். பின்பு இந்திரனின் துணைவி ஷசியையும் தனக்குத் துணைவியாக ஆகும்படி வற்புறுத்த ஆரம்பித்தான். ஆனால் இந்திராணியோ இதற்கு உடன்படவில்லை. அவள் எப்படியாவது இந்திரனைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க விரும்பினாள். தன் இஷ்ட தேவதையின் உதவியைக் கொண்டு காடு, மலை கடல் கடந்து இந்திரனை ஒருவாறு கண்டுபிடித்தாள். அங்கு சென்று அவனை சந்தித்து, அவனுக்கு தைரியம் கொடுத்து அவனை மீட்டெடுத்தாள். மீண்டும் அவன் இந்திர பதவி பெற உதவினாள். இவ்வாறு ஷசி தன் கணவனை மட்டும் திரும்பப் பெறவில்லை, தேவர்களுக்கு அவர்களது தலைவனையும் திரும்பப் பெற்றுக் கொடுத்தாள்.

ஷசியை போன்றே மகாபாரதத்தில் இன்னொரு பெண் ஹீரோ தமயந்தி. கலியின் சாபத்துக்கு ஆளான நளன் தன் மனைவி மற்றும் குழந்தைகளைப் பிரிந்து சில காலம் அஞ்ஞாதவாசம் இருக்க நேரிட்டது. அவன் அஞ்ஞாதவாசக்காலம் முடியும் தருணம் நெருங்குகையில் நளன் எங்கு ஒளிந்திருக்கிறான் என்று தேட விரும்பினாள் தமயந்தி. அவனைக் கண்டுபிடிக்க ஒரு திட்டம் போட்டாள். தன் கணவனுக்கு மட்டுமே பதில் தெரிந்த விடுகதையைச் சொல்லித் தன் தூதனை ஒவ்வொரு ராஜ்ஜியமாக அனுப்பி வைத்தாள். இப்படி நளனைக் வலைவீசித் தேடும்போது அவன் ரிதுபர்ணன் என்னும் ராஜாவின் சபையில் பாஹுகன் என்ற பெயரில் உருவம் மாறி ஒளிந்திருப்பதைத் தெரிந்து கொண்டாள். ரிதுபர்ணனின் சபையில் அவள் தன் தூதனை விட்டுத் தனக்கு இரண்டாவது மணம் நடக்க இருப்பதாக ஒரு பொய்யைச் சொல்லச் சொன்னாள். இதை நிஜம் என நம்பிய நளன் இரவோடு இரவாக தமயந்தியின் தந்தையின் வீட்டுக்கு விரைந்தான். அப்பொழுதே அவனுடைய அஞ்ஞாதவாசம் முடிய, நளன் தன் மனைவி குழந்தைகளுடன் ஒன்று சேர்ந்தான்.

இப்படிப்பட்டப் பெண் வீராங்கனைகளைப் பற்றிப் பேசும்போது சாவித்திரியின் கதையை நினைவுகூராமல் இருக்க முடியாது. சாவித்திரி, தன் கணவன் சத்யவானின் உயிரைக் காப்பாற்ற யமதர்மராஜனுடனேயே சொற்போர் புரிந்த வீராங்கனை. சத்யவானின் உயிரை இழுத்துக் கொண்டு போன காலனை நெடுந்தூரம் பின்தொடர்ந்து, அவனைத் தன் நண்பனாக்கிக் கொண்டு, சாதுரியமாகப் பேசி, அவனிடமிருந்து தன் கணவனின் உயிரை திரும்பப் பெற்றாள்.

சாவித்திரியின் கதை ஆச்சரியப்படும் வகையில் மிக அழகாக காம்பெல்லின் Hero Myth கோட்பாட்டுக்குள் பொருந்துகிறது. சாவித்திரி மிக எளிமையாகத் தன் மணவாழ்க்கையைத் தொடங்கி, தன் கணவனின் மரணத்திற்குப் பிறகு அவன் உயிருக்கான போராட்டத்தில் ஒரு உயர்ந்த பரிணாமம் தொட்டு, அவனை உயிரோடு மீட்ட பிறகு மீண்டும் அவள் கணவனுக்குப் பின் உறுதுணையாக நிற்கும் ஒரு சாதாரண பெண்ணின் வாழ்க்கைக்கே திரும்புகிறாள்.

சாவித்திரியைப் பற்றி பேசும்போது, நம்ம ஊர் பத்தினி தெய்வமான கண்ணகியை மறந்துவிட முடியுமா? பாவம் கண்ணகி, சாவித்திரியைப் போல அவளால் தன் கணவனின் உயிரைக் காப்பாற்றி இவ்வுலகில் அவனோடு இணைய முடியவில்லை.

ஆனால் அவளால் கோவலனின் மேல் விழுந்த வீண் பழியைத் துடைத்தெறிய முடிந்தது. மானத்தை உயிருக்கு மேலாகக் கருதிய தமிழ்ச் சமூகத்தின் வீரத் தமிழ்மகளல்லவா அவள். கோவலனின் மானத்தைஅவள் காப்பாற்றியதே அவனை உயிருடன் திரும்பப் பெற்றுவிட்டதாக ஆகிறது. நீதி கேட்டு அரசவையில் அவள் எழுப்பிய குரல் அன்று பாண்டிய நாட்டையே வேரோடு உலுக்கியது மட்டுமல்லாமல் இன்றுவரை நம் சமூகத்தின் கூட்டு நினைவில் (collective consciousness) ரீங்காரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

சாவித்திரியைப் போலவே கண்ணகியும் ஒரு சராசரிப் பெண்ணாக வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடங்கி, சந்தர்ப்பவசத்தால் தன் கணவனின் மேல் விழுந்த வீண் பழியைத் துடைக்க வேறொரு உயர் நிலைக்கு எழுந்து, அவள் வேண்டியதை அடைந்து, பின் தன் கணவனுடன் மேலுலகத்தில் ஒன்று சேர்கிறாள்.

நம் இதிகாசங்களும் காவியங்களும் மட்டும் அல்ல, நம்முடைய புராணங்களும் இப்படியான மகளிரைப் பற்றிப் பேசுகின்றன.

பாகவதப் புராணத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் கண்ணனின் மனைவி சத்தியபாமாவின் கதை கைகேயி - தசரதனின் கதையை நினைவுபடுத்துகிறது. சத்தியபாமா சத்ரஜித் என்னும் யாதவகுலச் சிற்றரசனின் மகள். அவள் பூமாதேவியின் அவதாரமாகவும் கருதப்படுகிறாள். சத்தியபாமா சிறு வயதிலேயே வீரவிளையாட்டிலும், போர்க்கலையிலும் தேர்ச்சி பெற்றவள்.

கிருஷ்ணனின் நரகாசுர சம்ஹாரத்தின்போது அவருக்கு இணையாகப் போர் புரிந்தாள் என்று பாகவதம் சொல்கிறது. யுத்தத்தின் போது, நரகாசுரனின் அஸ்திரம் ஒன்று கிருஷ்ணனைப் பதம் பார்த்துவிட, அதைக் கண்டு கொதித்தெழுந்த சத்தியபாமா நரகாசுரன்மேல் அம்பு மழை பொழியலானாள். மயங்கி விழுந்த கிருஷ்ணன் அதற்குள் விழித்துக்கொள்ள, சத்தியபாமாவின் உதவியுடன் மறுபடி வில் ஏந்திப் போர் புரிந்து நரகாசுரனைக் கொன்றார்.

ஒரு பக்கம் சத்தியபாமா தன் கணவனுக்கு இணையாகப் போர் புரிந்து ஒரு கொடிய அரக்கனைக் கொல்ல உதவினாளென்றால், காமதேவனுக்குப் போர்க்கலையைக் கற்றுக் கொடுத்ததே அவன் மனைவி ரதிதான்.

ஸ்கந்த புராணத்தில் காமதேவன் - இரதிதேவியின் கதை கூறப்படுகிறது. அரக்கர்களை அழிக்க தேவர்களுக்கு சிவனின் குமரன் தேவைப்படுகிறான். குமாரசம்பவம் நேர்வதற்கு, சிவனும் உமையும் ஒன்று சேர வேண்டும். அதற்காக காமதேவன் சிவனின் தவத்தைக் கலைக்க முற்படுகிறான். ஆனால் சிவனோ தன் தவத்தைக் கலைத்தற்காகக் கோபம் கொண்டு காமனை எரித்து விடுகிறார். கணவனை இழந்த ரதி உமையின் உதவியை நாடி தன் கணவனை மறுபடி உயிர்பித்தெழுப்ப முயல்கிறாள். உமையின் சிபாரிசால் சிவன் காமனுக்கு உயிர்ப் பிச்சை அருளுகிறார். காமன் தன் காதலி ரதியின் கண்களுக்கு மட்டுமே தெரியக்கூடிய அரூபனாக (உருவமற்ற வடிவத்தில்) உயிர்த்தெழுகிறான்.

ரதி தன் காதலனை மீட்டெடுத்து எப்படி அவனுடன் மறுபடி இணைந்தாள் என்ற கதை பாகவதப் புராணத்தில் வேறுவிதமாகச் சொல்லப்படுகிறது. காமதஹனத்திற்குப் பின், ரதி காமதேவனைத் திரும்பப் பெற கடும் தவம் மேற்கொள்கிறாள். உமையிடம் காமனுக்காகக் கோரிக்கை வைக்கிறாள். அவள் கோரிக்கையை ஏற்ற உமை, காமன் தனது அடுத்த பிறவியில் கிருஷ்ணனின் மகன் பிரத்யும்னனாகப் பிறப்பான் என்றும், ரதி மாயாவதியாக மறு பிறவி எடுத்துத் தன் கணவனுக்காக, சம்பாரன் என்னும் அரக்கன் வீட்டில் காத்திருக்க வேண்டுமென்றும் சொல்கிறாள். இதற்கு உடன்பட்டு ரதியும் மாயாவதியாக உருவமெடுத்து சம்பாரன் வீட்டுச் சமையல்காரியாகிறாள்.

அங்கு, சிறு குழந்தையாக வந்து சேரும் பிரத்யும்னனை, ரதி வளர்த்து ஆளாக்கி, அவனுக்கு மந்திரக்கலை மற்றும் போர்க்கலையைப் பயிற்றுவித்து சம்பாரனை சம்ஹாரம் செய்ய உதவுகிறாள். பின் பிரத்யும்னனுக்கு அவனது முன்கதையை நினைவூட்டி, அவன் காமதேவனின் மறுபிறப்பெனப் புரியவைத்து, அவனுடன் மீண்டும் இணைகிறாள். ரதி தனது கணவனுக்கு மனைவியாக மட்டும் இல்லாமல், அவனுக்கு ஒரு தாயாகவும், ஆசானாகவும் உருவெடுக்கும் இந்தக் கதை ஒரு பெண்ணைச் சித்தரித்த விதத்தில் நம்மை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது.

இந்த கதைகளைப் படிக்கும்போதோ, கேட்கும்போதோ கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், பெரும்பாலும் இப்பெண்கள், ஆண்களைப்போல் அல்லாது, கத்தியையும், வாளையும் ஏந்தாமல், தங்களது மனோ பலத்தையும், கூர்மையான அறிவாற்றலையும் மற்றும் தங்கள் சொல்வன்மையையும் (power of persuasion) மட்டுமே ஆயுதங்களாக ஏந்தி, களத்தில் குதித்திருக்கிறார்கள்.

இன்னொரு விஷயம் என்னவென்றால் பொதுவாக புராணக் கதைகளில் வரும் பெண்களைக் கற்புக்கரசிகளாக மட்டுமே சித்தரிப்பது வழக்கம். ஒரு பெண்ணின் கற்பில்தான் அவளை உடையவனது நன்மை அடங்கியுள்ளதாகவும், அவளது கற்புதான் அவனுடைய கவசம் என்றும் அச்சமூகம் நம்பியதாகத் தெரிகிறது.

ஆனால், இந்தக் கதைகளில் வரும் பெண்களை, வெறும் கற்புக்கரசிகளாக மட்டுமே சித்தரிப்பது, தன் கணவன்மார்களுக்கு அவர்கள் காட்டிய பாலியல் விசுவாசத்தை மட்டுமே வைத்து இப்பெண்களை எடை போடுவது, இவர்களை ஒரு மிகக் குறுகிய கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பதாகும்.

பெண்ணினம் என்பது மிகவும் வலிமையான ஒரு சக்தி. அது உக்ரமானதும் கூட. அதனால்தான் நம் உக்கிர தேவதைகளில் மாரியம்மன், சூலி, நீலி பத்திரகாளி போன்ற பெண் தேவதைகள் அதிகமாக இருக்கின்றனர். தனக்குப் பிரியமான ஒன்றைக் காப்பாற்ற விண்ணையும் மண்ணையும் நகர்த்தப் கூடியவர்கள் பெண்கள். தங்களின் அன்புக்குப் பாத்திரமானவர்களுக்காக, தங்கள் உயிரைக்கூட பணயம் வைக்கக்கூடியவர்கள். அப்படிப்பட்ட பெண்கள் தேவை எழுந்தால் எத்தனை தூரம் வேண்டுமானாலும் தாண்டக்கூடியவர்கள் என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை.

காம்பெல்லின் ஹீரோவுக்கான தேடலில், இந்தியக் கதைகளில், அவருக்கு ஆண் ஹீரோக்கள் சிக்காமல் இருந்திருக்கலாம், ஆனால், ஏழு மலை தாண்டி, ஏழுகடல் தாண்டிச் சென்று, தனக்கான சவாலில் வென்று, ஒரு மிகப்பெரிய பரிணாம வளர்ச்சியை அடைந்த பெண் வீராங்கனைகள் நிச்சயம் கிடைத்திருப்பார்கள், அவர் மட்டும் தேடியிருந்தால்.

******

மாலுமி (சிறுகதை) - பா. ராகவன்


ஆதியிலே வினாயகஞ் செட்டியார் என்றொரு தன வணிகர் மதராசப் பட்டணத்திலே வண்ணாரப்பேட்டை கிராமத்தில் தனது குடும்பக் கிழத்தி, குஞ்சு குளுவான்களோடு சௌக்கியமாக வசித்து வந்தார். துறைமுக வளாகத்தில் வந்திறங்கும் பர்மா ஷேல் எண்ணெய் கம்பேனியின் சரக்குகளைப் பட்டணத்தின் பல திக்குகளிலும் இருந்த அக்கம்பேனியின் சேமிப்புக் கிட்டங்கிகளுக்குக் கொண்டு சேர்க்கிற ஒப்பந்த ஊர்திகளில் ஒன்பது ஊர்திகள் அவருக்குச் சொந்தமானவையாக இருந்தன. பர்மா ஷேல் கம்பேனியாரிடம் தாம் சம்பாதனை பண்ணும் தொகையைச் சிந்தாது சிதறாது சேகரம் பண்ணி வினாயகஞ் செட்டியார் வட்டிக்குச் சுற்று விடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். இவ்வாறாகப் பல ஆண்டுக்காலம் அவர் சிறுகவும் பெருகவும் சேகரித்த பணத்தைக் கொண்டு தமது முதல் இரண்டு புத்திரிகளுக்கு விமரிசையாகக் கலியாணஞ் செய்து வைத்தார்.

வினாயகஞ் செட்டியாரின் மூத்த புத்திரி வடிவம்மை, தட்டாஞ்சாவடிக்கு வாழ்க்கைப்பட்டுப் போனாள். அவளது புருஷன் முத்தையா அங்கே பலசரக்குக் கடை வைத்துப் பிழைத்துக்கொண்டிருந்தான். அதன் லாபத்தில் வட்டித்தொழில் செய்துகொண்டிருந்தான். அவர்களுக்கு இராமநாதன், லீலாவதி என்று இரண்டு மகவுகள் பிறந்தன. செட்டியாரின் இரண்டாவது புத்திரி முத்துலட்சுமி திருப்போரூருக்கு வாழ்க்கைப்பட்டுப் போனாள். அவளது புருஷன் கருப்பையா அங்கே அச்சுக்கூடம் வைத்துப் பிழைத்துக்கொண்டிருந்தான். அதில் வந்த லாபத்தில் வட்டித் தொழில் செய்துகொண்டிருந்தான். அவர்களுக்குத் திருநாவுக்கரசு என்ற மகன் பிறந்தான். மூன்றாவது புத்திரியான மகேசு என்கிற மகேசுவரியை வினாயகஞ் செட்டியார் பாண்டிச்சேரியில் வசித்து வந்த லெட்சுமணச் செட்டியார் விசாலாட்சி தம்பதியரின் ஏக புத்திரனும் பிரெஞ்சு அரசாங்கக் காரியஸ்தனுமான முத்துக்குமாரசாமிக்குக் கலியாணஞ் செய்துகொடுக்கப் பேச்சுவார்த்தை நடத்திக்கொண்டிருந்தார்.

இந்தப் பேச்சுவார்த்தை நடந்துகொண்டிருந்த காலத்திலே வினாயகஞ் செட்டியார் வாசம் செய்துகொண்டிருந்த மதராசப் பட்டணத்துக்கு ஒரு விநாசம் வந்து சேர்ந்தது. யுத்த காலமென்பதால் பொதுவாகவே ஜனங்கள் கலவரமும் பயப்பீதியும் கொண்டு திரிந்துகொண்டிருந்தார்கள். அது போதாதென்று வான் முல்லர் என்னும் கப்பற்படைத் தலைவரின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கிய எம்டன் என்னும் ஜெர்மானியப் போர்க்கப்பல் மதராசப் பட்டணத்தின் கடற்கரையை நெருங்கி வந்து நின்றுகொண்டது. அது ராப்பொழுது என்பதாலும் எதிரிக் கப்பல்களின் நடமாட்டத்தைக் கண்காணிக்கும் படைப்பிரிவு என்று மதராசப் பட்டணத்தில் ஒன்றுமில்லாததாலும் எம்டன் கப்பல் மையம் கொண்டதை யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை. விளக்கு வைத்து ஒரு ஜாமம் கழிந்த பொழுதில் சமுத்திரக் கரையில் இருந்து ஒன்றரை மைல் தொலைவில் நங்கூரமிட்டிருந்த எம்டன் கப்பலானது, ஒன்பதரை மணி சுமாருக்குத் தனது பீரங்கிகளை இயக்கி வெடிக்க ஆரம்பித்தது.


அது வினாயகஞ் செட்டியாரின் கெட்ட நேரம்தான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. எம்டன் கப்பல் எறியத் தொடங்கிய முதல் முப்பது சுற்றுக் குண்டுகளும் கரையோரம் இருந்த பர்மா ஷேல் கம்பெனியின் எண்ணெய் டாங்குகளைத்தான் குறி வைத்து வந்து தாக்கின. அதுவும் வினாயகஞ் செட்டியார் எடுத்துச் சென்று சேர்ப்பிக்க வேண்டிய சரக்கு நிறைந்த டாங்குகளாக இருந்தன. அன்றைக்குச் செவ்வாய்க் கிழமை என்பதாலும் பொன் கிட்டினாலும் புதன் கிட்டாதென்னும் பழமொழியின்பால் வினாயகஞ் செட்டியாருக்குப் பிரீதி உண்டென்பதாலும் மறுநாள் விடிந்ததும் தனது வாகனங்களைத் துறைமுகத்துக்கு அனுப்பி வைக்க உத்தேசித்திருந்தார். ஆனால் அதற்குள் எம்டன் கப்பலில் இருந்து புறப்பட்டு வந்த பீரங்கிக் குண்டுகள் அந்த எண்ணெய் டாங்குகள் அனைத்தையும் தாக்கி நொறுக்கிவிட்டன. துறைமுகத்தில் கோடி பிணங்களைக் கொட்டிக் கொளுத்தினாற்போலே தீ கொழுந்துவிட்டு எரியத் தொடங்கியது.

வினாயகஞ் செட்டியாருக்கு சேதி வந்து சேர்ந்தபோது குண்டு வீசிய எம்டன் கப்பல் திரும்பிச் சென்று, பிரம்ம முகூர்த்தமே தொடங்கியிருந்தது. நடந்த எதையும் அறியாமல் துயில் கொண்டிருந்த செட்டியாரை அவரது விசுவாசியான ஊழியன் ஆறுமுகச் சாமி கதவைத் தட்டி எழுப்பி, பதைக்கப் பதைக்க நடந்ததைச் சொல்லி முடித்தான். செட்டியாருக்கு பூமி கிடுகிடுத்தது. ‘ஐயோ மோசம் போனோமே. இனி பர்மா ஷேல் கம்பேனியே இருக்காதே’ என்று அப்போதே தலையில் கைவைத்து அவர் புலம்ப ஆரம்பித்துவிட்டார். கம்பேனி இல்லாது போனால் ஏஜென்சி இல்லாது போகும். ஏஜென்சி இல்லாது போனால் பண வரத்து இல்லாது போகும். எண்ணெய்ப் பணம் வராது போனால் வட்டித் தொழில் சண்டித்தனம் செய்ய ஆரம்பிக்கும். உடனடிச் சிக்கல் ஒன்றுமிராது என்றபோதிலும் அவரது மூன்றாவது புத்திரி மகேசுவரியின் கலியாண காரியங்களில் சுணக்கம் ஏற்படலாம். தொழில் நொடித்துவிட்ட விவகாரம் தெரியவந்தால் பிரெஞ்சு காரியஸ்தனான பாண்டிச்சேரி மாப்பிள்ளை சற்று யோசிக்கலாம். ஏற்கெனவே ஜாதகக் கட்டங்கள் சரியில்லாத பெண்ணென்பதால் மாப்பிள்ளை பிடிப்பது குதிரைக் கொம்பாக இருந்து வந்தது. சொந்த ஜாதியாகவும் இருக்க வேண்டும். ஜாதகமும் பொருந்த வேண்டும். பண வசதிக்குக் குறைச்சல் இருக்கக்கூடாது. அந்தஸ்தும் ஜபர்தஸ்தும் உள்ள இடமாகவும் வேணுமென்று வினாயகஞ் செட்டியார் எங்கெங்கோ சொல்லி வைத்துத் தேடிப் பிடித்திருந்த இடம் அது. மாப்பிள்ளையானவன் பிரெஞ்சு அரசாங்க உத்தியோகஸ்தன் என்றாலும் ஏனாமில் அவனுக்கு ஒரு பெரிய அச்சுக்கூடம் இருந்தது. மாதம் ஒருமுறை மதராசப் பட்டணத்துக்கு வந்து அங்கிருந்து பாசஞ்சர் மெயிலில் முதல் வகுப்பு டிக்கெட் எடுத்து அவன் ஏனாமுக்குப் போய் வருவது வழக்கம் என்று அவனது தகப்பனார் செட்டியார் சொல்லியிருந்தார். விடுவதாவது?

அன்றையப் பொழுது விடிந்தபோது ஊரே அல்லோலகல்லோலப் பட்டுக்கொண்டிருந்தது. குண்டு வீசிவிட்டு ஓட்டமாய் ஓடிச் சென்ற எம்டன் கப்பலானது, எப்போது வேண்டுமானாலும் திரும்ப வந்து தாக்கும் என்று மூலைக்கு மூலை ஜனம் பேசிக்கொண்டது. சாலையில் நோக்குமிடமெல்லாம் போலிஸ்காரர்கள் நடமாட்டம் பலமாக இருந்தது. வெள்ளைக்காரத் துரைகள் திறந்த ஜீப்பு வண்டிகளில் போனவண்ணமும் வந்த வண்ணமும் இருந்தார்கள். நாலாபுறமும் ஜனக்கூட்டம் ஓட்டமும் நடையுமாக விரைந்துகொண்டிருந்தது. பலபேர் மூட்டை முடிச்சுகளைக் கட்டிக்கொண்டு அன்றே ஊரைப் பார்க்கப் புறப்பட்டிருந்தார்கள். இடுப்பிலும் தோளிலும் குழந்தைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு, பெட்டிப் படுக்கையுடன் அவர்கள் விரைந்ததைக் கண்டவண்ணம் வினாயகஞ் செட்டியார் துறைமுக வளாகத்தை ஒட்டியிருந்த பர்மா ஷேல் ஆயில் கம்பேனியின் காரியாலயத்துக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

அங்கே அவரை வரவேற்கவோ முகமன் சொல்லவோ யாரும் இல்லை. உயரதிகாரிகளைப் பார்க்கவே முடியவில்லை. இடைநிலைச் சிப்பந்திகளும் இப்போது ஒன்றும் பேசுவதற்கில்லை என்று சொல்லிவிட்டார்கள். ஒருபுறம் பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்த நெருப்பை அணைக்க சிந்நூறு பேர் போராடிக்கொண்டிருக்க, மறுபுறம் குண்டு வீச்சுக்கு ஆட்படாத சரக்கினங்களை உடனடியாக அப்புறப்படுத்தும் பணிகள் துரிதகதியில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தன. ஓரிரண்டு தினங்களில் எம்டன் கப்பலானது கட்டாயம் திரும்ப வரும் என்று துறைமுகச் சிப்பந்திகளும் சொன்னார்கள். இம்முறை அவர்கள் வீசிய குண்டுகள் வெறும் பரீட்சார்த்தம் என்றும், அடுத்த முறை வீசப்போகிற குண்டுகளில் மதராசப் பட்டணமே பஸ்பமாகிவிடும் என்றும் அவர்கள் பேசிக்கொண்டதை வினாயகஞ் செட்டியார் கேட்டார். ஆச்சியிடம் மட்டும் சொல்லிவிட்டு அன்று மாலையே அவர் பாண்டிச்சேரிக்குப் பயணமானார்.

வினாயகஞ் செட்டியார் அதற்குமுன் இரண்டு முறை பாண்டிச்சேரிக்குப் பயணம் செய்திருக்கிறார். மகேசுவின் ஜாதகத்தை லெட்சுமணச் செட்டியாரிடம் சேர்ப்பிப்பதற்காக ஒரு முறையும், சேர்ப்பித்த ஜாதகம் அவரது திருக்குமாரன் முத்துக்குமாரசாமியின் ஜாதகத்துடன் பெருமளவு பொருந்தியிருப்பதை அறிந்து செல்ல வந்த வகையில் ஒரு முறையும் ஆகும். மூன்றாவதான இப்பயணத்தில் திருமணத்தை நிச்சயஞ் செய்துவிட்டே வரவேண்டுமென்ற தீர்மானத்துடன் புறப்பட்டிருந்தார். அவரது கவலையெல்லாம் ஒன்றுதான். ஜாதகப் பொருத்தம் சரியாக அமைந்திருப்பதைத் தெரிவித்துவிட்டு, பிளெசர் காரில் மதராசுக்கு வந்து பெண் பார்த்துவிட்டுப் போன பின்பும் லெட்சுமணச் செட்டியாரிடம் இருந்து எந்தத் தகவலும் வந்திருக்கவில்லை. இத்தனைக்கும் மகேசுவை மாப்பிள்ளைப் பையனுக்குப் பிடித்திருப்பதாகப் பெண் பார்க்க வந்த தினத்தன்றே அவர்கள் தெரிவித்திருந்தார்கள். அத்தனைக்குப் பின்பும் தாம்பூலம் மாற்றிக்கொள்ள எதற்காக இத்தனைத் தாமதஞ் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் வினாயகஞ் செட்டியாருக்குப் புரியவில்லை.

என்னவானாலும் இன்றைக்குப் பேசி முடித்துவிடுவது என்ற மனோதிடத்துடன் பாண்டிச்சேரிக்கு வந்து சேர்ந்த வினாயகஞ் செட்டியார் கூபர்த்து விடுதியிலே அறையெடுத்துத் தங்கி, ஸ்நானபானமெல்லாம் செய்து முடித்த பின்பு அந்துலேன் வீதியில் இருந்த லெட்சுமணச் செட்டியாரின் கிருஹத்துக்கு ஒரு ஜட்கா பிடித்துப் போனார். வழியிலே அவர் கண்ட பிரெஞ்சுக்கார சீமான்களும் சீமாட்டிகளும் ஆங்கிலேயர்களைக் காட்டிலும் சிவப்பாக இருப்பதாக அவருக்குப் பட்டது. அன்னார்தம் நடையுடை பாவனைகள் ஆங்கிலத் துரை மற்றும் துரைசானிமார்களின் நடையுடை பாவனைகளினும் லலிதமாயிருப்பதாகவும் தோன்றியது. பிழைத்துக் கிடந்து இந்தக் கலியாணம் நல்லபடியாக நடந்தேறிவிட்டால் குடும்பத்தோடு பாண்டிச்சேரிக்குக் குடிமாறி வந்துவிடலாம் என்று அவர் மனத்தில் ஓர் எண்ணம் உருவானது. உலக யுத்த களேபரங்களில் பிரெஞ்சு அரசாங்கமும் பங்கு வகித்தாலும் பாண்டிச்சேரியில் அதன் தாக்கம் மதராஸ் அளவுக்கு இல்லை என்று தோன்றியது. குடிசனங்களின் மனத்திலே பயப்பீதி உருவாகாமல் பார்த்துக்கொள்வதினும் ஓர் அரசாங்கத்தின் பணி வேறு எதுவாக இருக்கும்?

லெட்சுமணச் செட்டியார், வினாயகஞ் செட்டியாரை வரவேற்று இருக்கையளித்து உபசரித்தார். அவரது பத்தினியான விசாலாட்சி ஆச்சி, தங்கமென மின்னிய பித்தளைத் தம்ளரில் காப்பி எடுத்து வந்து கொடுத்துவிட்டு க்ஷேமலாபங்களைக் கேட்டறிந்துகொண்டு உள்ளே போய்விட்டாள். வினாயகஞ் செட்டியாருக்கு விஷயத்தை எங்கிருந்து ஆரம்பிப்பது என்று புரிபடவில்லை. என்னென்னவோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். எம்டன் கப்பலைப் பற்றி. அது வீசியெறிந்த குண்டுகளைப் பற்றி. மதராஸ் துறைமுகமே பற்றியெரிந்து கொண்டிருப்பது பற்றி. அதனாலெல்லாம் தனது தொழிலும் வர்த்தகமும் பாதிக்கப்படாது என்று திரும்பத் திரும்பச் சொன்னார். ஒருவாறாக முக்கால் மணி நேரம் நாட்டு வர்த்தமானம் பேசிக் களைத்தபின் கேட்டார். நிச்சயதாம்பூலத்தை விரைவில் நடத்தி முடித்துவிட்டால் கலியாணத்துக்கு நாள் பார்க்க சௌகரியமாயிருக்கும்.

ஆஹா அதற்கென்ன என்று ஆரம்பித்த லெட்சுமணச் செட்டியாரும் எதையோ சொல்ல நினைத்துத் தயங்கிக்கொண்டிருப்பதாக வினாயகஞ் செட்டியாருக்குப் பட்டது. என்னவாக இருக்கும் என்று அவருக்குப் புரிபடவில்லை. ஏனெனில், தமது பேச்சினிடையே லெட்சுமணச் செட்டியார் அடிக்கடி ‘பிராப்தம்’ என்றும் ‘விதி’ என்றும் ‘ஆண்டவன் சித்தம்’ என்றும் பொருந்தாத இடங்களிலெல்லாம் பதப்பிரயோகம் செய்துகொண்டிருந்தார். இது வினாயகஞ் செட்டியாருக்கு தர்ம சங்கடமாயிருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் பொறுக்க முடியாமல் அவர் சொன்னார், ‘இதோ பாரும். இரண்டு மகள்களுக்குக் கலியாணஞ் செய்து புகுந்தகத்துக்கு அனுப்பினது போகவும் இன்னமும் அவர்களுக்குச் செய்யப் போகிற சீர் செலவுகள் போகவும் ஆறேழு லட்ச ரூபாய் என்வசம் சொத்து உண்டு. எல்லாமே மகேசுக்குத்தான். வண்ணாரப் பேட்டையில் இருக்கிற வீட்டின் மதிப்பு தனி. அதுபோக ஆறாவயலில் நாற்பது ஏக்கரா நிலம், தேவக்கோட்டையில் ஒரு கலியாண சத்திரம். பர்மா ஷேல் ஏஜென்சி இனிமேல் இல்லாது போனாலும் வட்டித்தொழில் இருக்கவே இருக்கிறது.’

லெட்சுமணச் செட்டியாரின் கண் கலங்கிவிட்டது. சடேரென்று எழுந்து வந்து வினாயகஞ் செட்டியாரின் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, ‘ஐயோ நான் மனுஷாளை மட்டுமே பார்ப்பேன். சொத்தா பெரிசு?’ என்று கேட்டார்.

‘அப்புறமெதற்கு யோசிக்கிறீர்? ஆகவேண்டியதைப் பார்க்கலாமே?’ என்றார் வினாயகஞ் செட்டியார்.

மடையறைக் கதவோரம் ஆச்சி மறைந்து நின்று சம்பாஷணையைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்ததை வினாயகஞ் செட்டியார் அறிந்திருந்தார். சட்டென்று என்னவோ தோன்றியது. ஒருவேளை மாப்பிள்ளைப் பையன் வேறு யாராவது பெண்ணிடம் மையலாகிவிட்டானோ?

இல்லவேயில்லை என்று லெட்சுமணச் செட்டியார் சொன்னார். ‘உம்மிடம் சொல்லுவதற்கென்ன? பயலுக்கு பிரான்சுக்குப் போகவேணுமென்று ஒரு ஆவலாதி. அங்கே கூப்பிட்டு உயர் பதவியில் உட்காரவைக்க குவர்னர் வரைக்கும் சகாயம் உண்டு. ஆனால்...’

இப்போதும் அவர் இழுத்தது வினாயகஞ் செட்டியாருக்கு மேலும் கவலையளித்தது. என்னமோ இருக்கிறது. பல்லுக்கடியில் சிக்கிய பாக்கு போல மெல்லவும் வராமல் விழுங்கவும் வராமல் துப்பவும் வராமல் இம்சிக்கிற சங்கதி. இதை இப்படியே எத்தனை நேரம் இழுத்துக்கொண்டிருக்கப் போகிறார் இவர்? எனவே துணிந்து கேட்டே விட்டார். ‘என்னதான் சொல்ல வருகிறீர்? என் மகளும் பிரான்சுக்குப் போகவேண்டியதிருக்கும் என்றா? அது ஒரு பிரச்னையே இல்லை செட்டியார்வாள். இரண்டு பேரையும் தனிக்கப்பலில் தேனிலவாகவே அனுப்பிவைப்பேன்.’

லெட்சுமணச் செட்டியார் ஒரு கண நேரம் அவரை விவரிக்க முடியாத உணர்ச்சியொன்றை வெளிப்படுத்தும் பார்வை பார்த்தார். அமைதியாக எழுந்து சென்று அலமாரியொன்றைத் திறந்து ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து வந்து டீப்பாயின்மீது வைத்தார்.

‘என்னதிது?’ என்று வினாயகஞ் செட்டியார் கேட்டார்.

‘நீரே பாரும்.’

அட்டை போட்டு வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் புத்தகத்தை வினாயகஞ் செட்டியார் பிரித்ததும் முதல் பக்கத்தில் “இழான் பத்தீட்டு திரிங்கால் அவர்களால் மொழியாக்கஞ் செய்யப்பட்ட திருவிவிலியப் புதிய ஏற்பாடு” என்ற எழுத்துகள் கண்ணில் பட்டன. வினாயகஞ் செட்டியார், லெட்சுமணச் செட்டியாரை நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

‘அவன் இப்போதெல்லாம் இதைத்தான் வாசிக்கிறான். தேவாலயப் பிரார்த்தனைகளுக்குப் போகிறான். விரைவில் ஞானஸ்நானம் செய்துகொண்டு கிறித்தவனாகிவிடப் போகிறேன் என்று சொல்லுகிறான்.’

‘ஐயோ’ என்று அலறிவிட்டார் வினாயகஞ் செட்டியார். அதற்குமேல் அங்கே என்ன பேசுவதென்று அவருக்குப் புரியவில்லை. லெட்சுமணச் செட்டியாரின் குடும்பத்துக்குத் தன்னோடு சம்பந்தம் வைத்துக்கொள்ளப் பிடித்திருந்தும் ஏன் அதைச் சொல்லாமல் இழுத்தடித்துக்கொண்டிருந்தார் என்பதற்கான காரணம் விளங்கிவிட்டது. என்ன இருந்தாலும் பெற்றவர்களுக்கு இது பேரிடித் தாக்குதல்தான் அல்லவா?

‘உமது பட்டணத்தில் எம்டன் கப்பல் வீசிய குண்டுகளைப் பற்றிச் சொன்னீரே, இது அதைக் காட்டிலும் பெரிய குண்டல்லவா? என் உறவு சனங்கள் யாருக்கும் இதுவரை இந்த விவகாரம் தெரியாது. தெரியுமானால் என் மானமே போய்விடும் ஐயா! நான் பெற்ற மகன் இப்படியொரு பாதையில் போகத் தீர்மானஞ் செய்திருக்கும்போது நான் அவன் கலியாணத்தைப் பற்றி எப்படிச் சிந்திக்க முடியும்?’ என்று லெட்சுமணச் செட்டியார் கேட்டார்.

‘பேசிப் புரியவைக்க முடியாதா?’ என்று வினாயகஞ் செட்டியார் கேட்டார்.

‘என்னத்தைப் பேச? பாரிசுக்கு அதிகாரியாகப் போவதென்றால் கிறித்தவனாக மாறினால்தான் முடியுமாம். அப்படியொரு உத்தியோகமே வேண்டாமடா என்று தலைப்பாடாக அடித்துக்கொண்டேன். இப்படித்தான் என் வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டை போடுவீர்களென்றால் எனக்கு உமது உறவே வேண்டாம் என்று தீர்மானமாகச் சொல்லிவிட்டான்!’

அன்று மாலையே வினாயகஞ்செட்டியார் தாம் தங்கியிருந்த விடுதி அறையைக் காலி செய்து கொடுத்துவிட்டு ஊருக்குப் புறப்பட்டுவிட்டார். மகேசுவிடம் இந்த விவகாரத்தைத் தெரியப்படுத்தாமலே இருந்துவிட முடிவு செய்திருந்தார். பற்பல ஜாதகங்கள் பார்த்து எதுவும் தோதுப்பட்டு வராதிருந்த நிலையில் இந்த மாப்பிள்ளைப் பையன் வந்து பார்த்து, பிடித்திருப்பதாகச் சொல்லிவிட்டுப் போனதில் இருந்து அவளது நடவடிக்கையில் சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்ததைச் செட்டியார் கவனித்திருந்தார். தனியே இருக்கும் பொழுதுகளில் அவள் யாருக்கும் கேட்காத குரலில் அவ்வப்போது எதையாவது பாடிக்கொண்டிருந்தாள். பெரும்பாலும் அவை காதல் ரசம் சொட்டும் பாடல்களாக இருந்தன. தவிர கண்ணுக்கு மை தீட்டி அழகு பார்ப்பதும் அடிக்கடி கால் கொலுசின் திருகாணியைத் திருகியபடி கனவுலகில் சஞ்சாரம் செய்வதுமாக அவளது பொழுதுகள் போய்க்கொண்டிருந்தன. மேற்படி வரன் வந்து பார்த்துச் சென்றதையாவது உறவு சனங்களிடம் தாம் சொல்லாதிருந்திருக்கலாம் என்று அவருக்குத் தோன்றியது. இந்த இடம் அநேகமாகக் குதிர்ந்துவிடும் என்று சொல்லி வைத்ததுதான் எத்தனை பெரும் பிழையாகப் போயிற்று! ஏதாவது இறையற்புதம் நிகழ்ந்து ஓரிரு தினங்களுக்குள் வேறொரு வரன் வந்து அமைந்துவிட்டால் நன்றாயிருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டார். எல்லாம் நினைப்பதுதான். நடக்க வேண்டுமே.

மறுநாள் அவர் வீடு வந்து சேர்ந்து ஸ்நானபானங்கள் ஆன பிற்பாடு ஆச்சி என்ன ஆயிற்று என்று வினவினாள்.

‘ம்? எம்டனெல்லாம் திரும்பி வராது. இங்கே தேவையில்லாமல் பீதி கிளப்பிக்கொண்டிருக்கிறான்கள். அவன் பாண்டிச்சேரிப் பக்கம் போய்விட்டானாம். நல்லவேளை, சேதி தெரிந்து நான் பாதி வழியில் திரும்பிவிட்டேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு அவசரமாக வெளியே புறப்பட்டுப் போனார்.

*****

ஆக்கம் - ஓகை நடராஜன்


பொறிஞன் மயன்,
கலைஞனுமாகி,
கவின் இயற்கைக் காதலனுமாகி,
கருணைமிகு மனித நேயனுமாகி
ஒரு நகரத்தை நிர்மாணித்தானால்,
அது சிங்கப்பூரைப் போலத்தான் இருக்கும்.

இந்த நான்கு முகங்களும் அவனை நான்முகனாகவே ஆக்கி அப்படி ஒன்றைச் செய்ய வைக்கும். அண்மையில் முதன்முதலாக சிங்கப்பூர் சென்று வந்ததன் தாக்கம் சற்று தூக்கலாகவே இருந்து, இப்படிச் சொல்ல வைக்கிறது. இப்படி ஓர் ஆக்கம், ஊர் ஆக்கம் - அதை அப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும் - வரலாற்றால் செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்பதும், இந்தியருக்கு, அதிலும் தமிழருக்கு அந்நிகழ்வில் பங்களிப்பும், பங்கேற்புச் செய்கின்ற தாக்கமும் இருந்திருக்கின்றன என்பது பிரமிப்பும் பெருமிதமும் கலந்த ஒரு நற்கலவை. ஓர் ஆக்கம், தாக்கத்தையும் ஏக்கத்தையும் ஊக்கத்தையும் ஒரு சேர உண்டுபண்ணுகிற அதிசயமாக சிங்கப்பூர் திகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. சிங்கப்பூரைப் பற்றிப் பலரும் பலதும் சொல்லியிருந்தாலும் நகரில் பழகும்போது இதுவரை கேளாத, இதுவரை பலரும் சொல்லாத பலதும் பிடிபடுகின்றன. அதன் வரலாற்றோடு பிசைந்து அங்கு உணர்ந்தவற்றை ஊட்டிக் கொள்ளும்போது, இன்னும் இன்னும் இனிக்கும்படியான அனுபவ ஆக்கிரமிப்பு அள்ளிக் கொள்கிறது.

நான் சிங்கப்பூருக்குச் சுற்றுலா பயணியாகச் செல்லவில்லை. அந்த மனநிலையில் அவ்வூரைப் பார்க்கவுமில்லை. சிங்கப்பூருக்கு அது இன்னுமொரு வெளிநாடு அல்லது சுற்றிப் பார்ப்பதற்கான இடம் என்ற அளவில் சென்ற பலருக்கும், அது மற்றுமொரு வெளிநாட்டைப் போலத்தான் பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. ஆனால் ஒரு நாடு அதன் பண்பாட்டாலும் வரலாற்றாலும் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற பிரக்ஞையோடு சிங்கப்பூரைப் பார்த்தபோது, விரிவையும் விரிவாக்குகிற தாக்கத்தையும் நான் பெற்றேன். வீதிகளின் சுத்தம் மற்றும் ஒழுங்கு, சட்டத்தை மதிக்கும் தன்மை, அமைதியான சாலைப் போக்குவரத்து, மக்களுக்கான விரிவான போக்குவரத்து வசதிகள், இன்னும் இவை போன்ற தன்மைகள் மற்ற எல்லா வளர்ந்த நாட்டு நகரங்களைப் போலவும் சிங்கப்பூரிலும் விரவியிருக்கின்றன. கூடுதலாக இதன் பல்கலாசாரத் தன்மை, பன்மொழிப்பயன்பாடு, திறந்த பொருளாதார வசதிகள் போன்றவை இந்நாட்டுக்கான தனித்தன்மையை அளிக்கின்றன. ஆனால் பல மேலை மற்றும் கீழை நாட்டு நகரங்களைப் போலல்லாமல் உச்சக்கட்ட தொழில்நுட்பத்தையும், அடிப்படை இயற்கைச் சூழலையும் ஒரு சேர பரிமளிக்க வைத்திருக்கும் அதிசயம் இங்கு நிகழ்கிறது. இந்நகரின் சில பகுதிகள் விஞ்ஞான வளர்ச்சியின் தொழில்நுட்ப உச்சத்தைத் தொட்டுக் காட்டுகின்றன. ஆனால் சில மையச் சாலைகளில் பயணிக்கும்போதோ ஒரு கடுங்காட்டு நெடுஞ்சாலையில் பயணிப்பது போன்ற இயற்கைச் சூழல் பிரமையை ஏற்படுகிறது. எங்கும் தாவரச் செல்வம் வியாபித்திருக்கிறது. இயற்கையை இப்படிப் பேணுவதை மனிதநேயத்தின் வெளிப்பாடாகவே நாம் பார்க்கலாம். இந்நகரின் கட்டமைப்பு நமக்குக் காட்டும் பல அம்சங்களில், நிறைந்த மனிதநேயச் சிந்தனையையே நாம் முதன்மையாகக் கருதலாம்.

இந்நகரின் பரந்து விரிந்த பூங்காக்களும் அவற்றில் பயமின்றிப் பறக்கும் பல இனப் பறவைகளும் அந்தச் சூழலின் மகிழ்வையும் தாண்டி நாமும் சூழலைப் பேணவேண்டியதின் தாக்கத்தை அளிக்கின்றன. லேகியத்துக்காக அழிக்கப்பட்ட சிட்டுக் குருவி இனத்தைக் கூட்டம் கூட்டமாகக் காணும்போது பரவசம் மின்னுகிறது. இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கும் ஒரு பருவப் பெண் தனியாக சாலைகளில் நடந்து செல்வது சிங்கப்பூரில் சாத்தியமென்பதைக் கேட்டிருந்தாலும், நேரிலேயே கண்ணால் காணும்போது அது கருத்தில் இறங்கி உறைக்கிறது. சிங்கப்பூரில் விமானத்திலிருந்து இறங்கியபோது விமானநிலையத்தில் தொடங்கிய மனித இணக்கம் மீண்டும் விமானம் ஏறும் வரை தொடர்ந்து இருந்தது ஆகப்பெரியதோர் மனிதநேயத் தாக்கம்.

சிங்கம் மற்றும் புரம் என்ற இரண்டு இந்தியச் சொற்களைக் கொண்டு அமைந்த பெயரைக் கொண்ட சிங்கப்பூர் எனும் தீவு, குழப்பமான முன் வரலாற்றைக் கொண்டிருந்தாலும், இன்றைக்கு ஒரு நாடாக அறியப்படும் சிங்கப்பூரின் வரலாற்றைக் கடந்த 200 ஆண்டுகளின் நிகழ்வுகளே நமக்கு உணர்த்துகின்றன. கிபி 1819ல் ராஃபெல்ஸ் என்ற ஆங்கில அதிகாரி இந்தத் தீவுக்குள் நுழைந்த காலத்திலிருந்து இன்றைய சிங்கப்பூர் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. மலேய மற்றும் சீன மக்களோடு இந்தியத் தமிழர்களும் இணைந்து அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இந்த நகரநாட்டைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தொடர்ந்து வளர்ந்த நகரத்தின் வளர்ச்சியில் இரண்டாம் உலகப்போர் தன் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்திய பின்னர் அதன் புனர் நிர்மாணம் ஒரு பிரசவ வேதனைக்குரிய வலிகளை அனுபவித்தது. மற்ற நாடுகள், போர்களினாலோ, சுதந்தரமாகப் போகவேண்டும் என்ற கிளர்ச்சியாலோ பிரிந்து போனதைப் போலல்லாமல், தாய்நாடான மலேயா, தனக்கு வேண்டாம் என்று வெட்டிவிட்ட நாடே சிங்கப்பூர். இங்கே, பொது வழக்கத்துக்கு மாறாக, தன்னைப் பிரித்துவிடவேண்டாம் என்ற சிங்கப்பூரின் மன்றாடலுக்கும் பிறகும் மலேயாவிலிருந்து 1965ம் ஆண்டு பிரித்துவிடப்பட்ட நாடுதான், அதன் பிறகு லீ க்வான் யூ என்ற ஒப்பற்ற தலைவரின் முன்னெடுப்பில் இன்று விஸ்வரூபமெடுத்து நிற்கிறது. இதில் 1965ம் ஆண்டிலிருந்து லீ க்வான் யூயால் முன்னெடுக்கப்பட்ட பல்வேறு யுத்திகள், வியூகங்கள், நடவடிக்கைகள், புதுமை முயற்சிகள், இவை எல்லாமும், வளரும் நாடுகளுக்கான முன்னுதாரணங்களாகத் திகழும் வல்லமை கொண்டவை. 2014ம் ஆண்டு இந்தியாவில் ஏற்பட்ட மோடி அரசாங்கம் இவற்றைப் பற்றுக் கோடாகக் கொண்டு தன் சில திட்டங்களை அமைத்துக் கொண்டிருப்பது, அதை எண்ணிப் பார்க்கும் இந்திய மனத்துக்கு வலிய நம்பிக்கை கூட்டுவதாக இருக்கும்.

திட்டங்களின் அடிப்படையில், தூய்மை இந்தியா (ஸ்வச் பாரத்), அனைவருக்கும் வீடு (ஆவாஸ் யோஜனா), டிஜிடல் இந்தியா, எழுந்திடு இந்தியா (Stanup India), தொடங்கிடு இந்தியா (Startup India) போன்றவற்றின் முன்முயற்சிகளையும் அவற்றின் வெற்றிகளையும் சிங்கப்பூரின் வரலாறு பதிவு செய்திருப்பதைக் காணமுடிகிறது. ஒரு நகரநாட்டின் வெற்றிப் பாதையை, பரந்து விரிந்த நமது நாட்டுக்கு, பண்டிட் தீன் தயாள் உபாத்தியாவின் ஒருங்கிணைந்த மனிதநேயக் கோட்பாட்டோடு (Integral humanism) நாட்டு வளர்ச்சித் திட்டங்களாக மோடி அரசாங்கம் தீட்டியிருப்பதை சிங்கப்பூரும் நினைவுபடுத்துவது ஓர் ஆச்சர்யம்தான்.

சிங்கப்பூர் ஏற்படுத்தும் தாக்கம், ஒரே நேரத்தில் நமக்கு ஏக்கத்தையும் ஊக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவல்லது. எந்த சொந்த வளமும் இல்லாத, தனக்கென்ற தனிக் கலாசாரப் பின்னணி இல்லாத, செழித்த நீண்டகால வரலாறு இல்லாத, மனிதவளம் மட்டுமே கொண்ட இந்த நாட்டின் பூரிப்பு, ஏராளமான மனித வளமும் இவை எல்லாமும் இருக்கின்ற நமது நாட்டுக்கு இல்லையே என்ற ஏக்கம், பிரக்ஞையுள்ள ஒவ்வொரு இந்தியனுக்கும் ஏற்படும். அதிலும் தமிழனாக இருந்தால் அந்த ஏக்கம் கூடுதலாகவே இருக்கும். பன்மொழிப் பயன்பாடு, பல இனங்களின் கூட்டு மக்கள்தொகை, தட்பவெப்பம் இவற்றில் சிங்கப்பூருக்கும் இந்தியாவுக்கும் இருக்கிற ஒற்றுமை வேறு எந்த நாட்டுக்கும் இல்லை. ஆனாலும் அந்நாட்டின் அபரிமித வளர்ச்சி போல் நம்நாடு இல்லையே என்ற ஏக்கம் ஓர் ஒளிந்திருக்கும் பூனைக் குட்டியைப் போல் அவ்வப்போது எட்டிப்பார்க்கும். பொதுவாக இவ்வகையில் நம்நாட்டை வெளிநாட்டோடு ஒப்பிடும்போது நம்மை இகழ்வதும் வெளிநாட்டைப் புகழ்வதும் பலரும் செய்கிற ஒன்று. இது இயல்புபோல் தோன்றும். ஆனால் அதுவும் இந்த ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்தமுடியாத வெட்டி கௌரவத்தின் வெளிப்பாடுதான்.

இந்த ஏக்கத்தைச் சற்றே ஆக்கபூர்வமான சிந்தனைக்கு உட்படுத்தினால் அதுவே ஊக்கமாக மாறக்கூடிய சாத்தியமிருக்கிறது. அது போன்ற ஓரெண்ணம் நமது மோடி அவர்களுக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று நான் நிச்சயமாக நம்புகிறேன். நம் நாட்டின் மேல் கரிசனமும் நம்பிக்கையும் இருக்கிற எவருக்கும், ஊக்கமே விஞ்சி நிற்க சிங்கப்பூர் தன்னைக் காட்சிப்படுத்துகிறது. வேறு நாடுகளில் இது நிகழ்வதற்குச் சூழலும், மொழியும், தட்பவெப்பமும், பண்பாடும், சட்டதிட்டங்களும், மக்களும், இனைந்து தருகின்ற அந்நியத் தன்மை அவ்வளவாக இடம் கொடுப்பதில்லை. அவ்வகையில் சிங்கப்பூர் இந்தியாவாக இல்லாத ஓர் இந்தியாவாக இருப்பது அதிசயம்தான்.

இத்தனை அருகில் இத்தனை அணுக்கமாய் இருக்கின்ற சிங்கப்பூரில் இந்தியர்களின் ஊடாட்டம் எப்படி இருக்கிறது? பலருக்கு அது இன்னொரு வெளிநாடு. சுற்றுலாவுக்கான இன்னுமொரு சிறந்த இடம். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்வரை எலெக்ட்ரானிக் சாதனங்களின் கடத்தல் துறை. எப்போதும் பல தமிழருக்கு வேலை தேடுமிடம். இப்போது சில பட்டப் படிப்புகளுக்கான ஊர். தமிழ்த் திரைப்படங்களுக்கு நல்லதொரு சந்தை. தமிழர் சார்ந்த சிலபலப் பொருட்களுக்கும் இன்னுமொரு சந்தை. இவை போன்ற இன்னும் சில. அவ்வளவுதான். ஆனால் சிங்கப்பூர் இந்தியர்களுக்கு இன்னும் அதிகமான ஊடாட்டத்தை அளிக்க வல்லது. வணிகரீதியில் இந்தியப் பங்களிப்பு இருக்க வேண்டிய அளவில் இல்லை. இந்திய நிறுவனங்களின் கிளைகள் மற்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்களைப் போல் கண்களில் படுவதில்லை. இந்திய வங்கிகளின் கிளைகள் இல்லை. இந்தியாவில் மட்டுமே கிடைக்கும் பொருட்களைத் தவிர வேறு இந்தியப் பொருட்கள் அன்றாடச் சந்தைகளில் இல்லை. அங்கிருக்கும் இந்தியர்களுக்கும் இந்திய வம்சாவழியினருக்குமே அனைத்து இந்தியப் பொருட்களுமே கிடைப்பதில்லை.

சிங்கப்பூர் தனது பெரும்பாலான தேவைகளை இறக்குமதி செய்கிறது. எல்லா நாடுகளின் வணிகத்துக்கும் சிங்கப்பூர் இடமளிக்கிறது. இந்திய வணிகத்துக்கும் அங்கிருக்கும் இடம், நம்மவரால் இன்னும் தீவிரமாகப் பார்க்கப்படவில்லையோ என்ற எண்ணம் சிங்கப்பூர் சென்றுவரும் ஒவ்வோர் இந்தியருக்கும் ஏற்படவேண்டும்.

சிங்கப்பூர் நமது நிரந்தர ஊடாட்டத்துக்கான அதி சிறந்ததொரு திறப்பு.




****

ரஜினி : கலையும் மௌனம் - ஜெ. ராம்கி


மார்ச் 2017. ரஜினி தலையசைத்ததும் முதல் கட்ட பணிகள் ஆரம்பித்துவிட்டன. தமிழகம் முழுவதும் ரஜினி ரசிகர் மன்றங்களில் இப்போதும் முழு மூச்சாகச் செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் ரசிகர் மன்ற நிர்வாகிகளைச் சந்திப்பது, போட்டோ எடுத்துக்கொள்வது, கூடவே அரசியல் கள நிலவரத்தை அறிந்து கொள்வது - இதுதான் திட்டம். சந்திப்பிற்கு எத்தனை பேர் வருவார்கள் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. மாவட்ட தோறும் 200 டோக்கன்கள் விநியோகிக்கலாம். அவற்றை மன்றத்தின் முக்கிய நிர்வாகிகள் பிரித்துக்கொள்ளட்டும் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. கடைசிநேரத்தில் ரசிகர்ளுடனான சந்திப்பு ரத்து செய்யப்பட்டது.

ரஜினியோடு குழுவாக போட்டோ எடுத்துக்கொள்வதை ரசிகர்கள் விரும்பவில்லை. தனித்தனியாக எடுததுக்கொள்வதே பெரும்பாலானவர்களின் விருப்பமாக இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக நேரில் சந்திக்காவிட்டாலும் ரசிகர்கள் மனதளவில் ரஜினியோடு நெருக்கமான பந்தத்தைக் கொண்டிருப்பவர்கள். ரஜினியை நேரில் சந்திக்கும்போது ஆரத்தழுவியோ, கை குலுக்கியோ அன்பை வெளிப்படுத்தத் தயாராக இருப்பவர்கள். குரூப் போட்டோ, ரஜினியுடனான நெருக்கத்தை வெளிக்காட்டாது. தனித்தனியாகப் புகைப்படம் எடுக்க அனுமதி கொடுங்கள், இல்லாவிட்டால் வேண்டவே வேண்டாம் என்று ரசிகர் மன்ற நிர்வாகிகளிடமிருந்து தெளிவாக செய்தி வந்தது. விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டதும், அதிலிருந்த நியாயத்தை ரஜினி புரிந்து கொண்டார்.


ரஜினியை ரசிகர்கள் சந்திப்பு என்பது தனிப்பட்ட நிகழ்வாகவே இதுவரை இருந்து வந்தது. இதில் அரசியல் சாயம் பூசப்படும் என்பது தெரிந்ததன் காரணமாகவே ரசிகர்களை சந்திப்பதை ரஜினி தவிர்த்து வந்தார். குறிப்பாக 2003 - 2008 காலங்களில் கடும் நெருக்கடிக்கு இடையேயும் ரசிகர்களை சந்திப்பதை வெவ்வேறு காரணங்களுக்காகத் தவிர்த்து வந்தார். நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின்னர் நிகழும் சந்திப்பு என்பதால், அரசியல் ரீதியாக முக்கியத்துவம் பெற்றது. 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தான் சந்தித்திருந்த நிர்வாகிகளை வயது முதிர்ந்த நிலையில் மீண்டும் சந்தித்தபோது உண்டான வியப்பையும் வெளிப்படையாக ரஜினி பகிர்ந்து கொண்டார். ரஜினிக்கான அரசியல் நெருக்கடி என்பது அவர் மீதான எதிர்பார்ப்புகளை எதிர்கொள்வது என்பதுதான். எதிர்பார்ப்புகளைக் கூட்டிவிடாமல் அதே சமயம் ஏமாற்றங்களைத் தவிர்ப்பது. ரசிகர்கள் சந்திப்புக்கான ஒரே நோக்கம் அதுதான்.

போருக்குத் தயாராக இருங்கள் என்று அறிவித்த பின்னர், 2017 ஜூன் தொடங்கி டிசம்பர் வரையிலான காலகட்டங்களில் ரசிகர் மன்றங்களை அமைப்பு ரீதியாகப் பலப்படுத்தும் பணிகள் ஆரம்பமாகின. திராவிடக் கழகங்களும், தேசியக் கட்சிகளும், தமிழ்த் தேசியக் குழுக்களும் நிறைந்த தமிழ் அரசியல் சூழலில், ‘நீங்களும் வந்து என்னதான் செய்யப்போகிறீர்கள்?’ என்கிற கேள்வி மக்கள் மத்தியில் முன்வைக்கப்படும் என்பது ரஜினிக்கு நிச்சயம் தெரியும். கேள்விக்கான பதிலைத் தயார் செய்தபின்னர்தான் ரசிகர் சந்திப்பு என்கிற ஆட்டத்திற்கே ரஜினி தலையசைத்திருந்தார். அத்தகைய பதில் எதுவாக இருக்கும் என்பதில் ரஜினியின் நெருங்கிய வட்டாரங்களே சஸ்பென்ஸில் இருந்தன. தென்னிந்திய நதி நீர் இணைப்பு, ஊழலுக்கும் லஞ்சத்திற்கும் எதிரான யுத்தம், எம்ஜிஆர் பாணி அரசியல் என ஏராளமான விஷயங்கள் பேசப்பட்டன. ‘ஆன்மீக அரசியல்’ என்று ரஜினி அறிவித்தபோது நிறைய பேருக்கு ஆச்சர்யம்.

ஆன்மீக அரசியல், ரஜினியின் இயல்புக்கும், எண்ணத்திற்கும் பொருத்தமானது. 80கள் தொடங்கி அவரது சொல்லிலும், செயலிலும் தென்பட்ட விஷயம். தான் சார்ந்த மதம் குறித்தும், கடவுள் நம்பிக்கை குறித்தும் வெளிப்படையாகப் பேசிய இந்திய சினிமா பிரபலம் ரஜினி மட்டுமே. திராவிட சிந்தாந்தத்தில் ஊறிப்போயிருப்பதாக நம்பப்படும் தமிழகத்தில் ரஜினியின் ஆன்மீகம் சார்ந்த தேடல்கள் வெளிப்படையாகவே இருந்தன. 2002 வரை ரஜினி முன்வைத்த ஆன்மீகத்திற்குப் பெரிய அளவில் எதிர்ப்புகள் எழுந்ததில்லை. ஆனால், 2002க்குப் பின்னர் ரஜினிக்கான நெருக்கடிகள் அடுத்தடுத்து வரிசையாக வர ஆரம்பித்தன. தனிப்பட்ட அளவில் தன்னைத் தாக்கி வரும் விமர்சனங்களுக்குப் பதிலடி தராமல் தவிர்த்ததன் மூலமாக ரஜினி, தனித்து நின்றார்.

பாபாவின் தோல்வியை, ரஜினியின் ஆன்மீகத்திற்கான தோல்வியாகத் தமிழ் ஊடகங்கள் தொடர்ந்து முன்வைத்தன. 1996 தேர்தலில் ரஜினியின் அரசியல் நுழைவால் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ்த் தேசிய சிந்தாந்தத்தில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்த அரசியல் அமைப்புகள் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டன. ரஜினியை வலதுசாரியாக சித்தரிப்பதன் மூலம் அவர் சார்ந்த தொழிலிலும், சமூக செல்வாக்கிலும் ஒரு பெரும் பின்னடைவை ஏற்படுத்தலாம் என்று நினைத்தார்கள். இருபெரும் திராவிடக் கட்சிகளும் அதற்கு மறைமுகமாக உதவினார்கள். அரசியலில் ரஜினி என்னும் அச்சுறுத்தலை சமாளிக்க அவர்களுக்கும் அது அவசியப்பட்டது. ‘நண்பர்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்று; பகைவர்களை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்’ என்று 2004ல் ரஜினி அறிவிக்க வேண்டியிருந்தது.

சினிமாவிலும் அரசியலிலும் ரஜினி உச்சம் தொட்டாலும் இன்னும் சாமானியனாகவே இருக்கிறார். தாமரை இலையில் இடப்பட்ட தண்ணீர் போன்ற ரஜினியின் மனநிலை எப்போதும் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகிறது. தன்னுடைய பலவீனங்களையும், எல்லைகளையும் அறிந்து எந்தவொரு மனிதனும் வெகுஜன அபிலாஷைகளிலிருந்து விலகி நிற்பது இயற்கை. சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரச்சினைகளுக்கும் தன்னிடம் தீர்வு இருப்பதாகத் தொடர்ந்து தமிழ்நாட்டுத் தலைவர்கள் மக்களை நம்ப வைத்திருக்கிறார்கள். காரில் இருந்து இறங்கும் கண நேரத்தில், தன்முன்னே நீட்டப்படும் மைக்கில், கொள்கையைப் பற்றி விவரிப்பதில் உள்ள அபத்தத்தைப் போகிற போக்கில் ரஜினி கிண்டலடிக்கும்போது, பாவனைகள் நிறைந்த தமிழ்நாட்டு அரசியல் மேடை இன்னும் சீரியஸாகிறது. இன்னும் பல வேஷங்களை ரஜினி கலைக்கக்கூடும். அதுதான் காலத்தின் தேவை.

ரஜினியின் சினிமா வெற்றிகள், சினிமாத்துறையின் வளர்ச்சிக்கு அவரது பங்குகள் குறித்து கேள்விகளும் சந்தேகங்களும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. தன்னுடைய சினிமா பங்களிப்பு பற்றி ரஜினி பெருமைப்படும்படி எக்காலத்திலும் சொல்லிக்கொண்டதில்லை. அவையெல்லாம் தேவையில்லை என்று ரஜினி நினைக்கிறார். தன்னை முன்னிறுத்திக்கொள்ளும் தமிழக அரசியல் மேடையில் அது அவசியமாகிறது. ரஜினி, வருமான வரி கூடக் கட்டுவதில்லை என்று தொடர்ந்து நம்பவைக்கப்படுகிறது. அதையெல்லாம் மறுத்து, உண்மையை வெளிக்காட்டுவதற்கு ரஜினிக்கு அரை மணி நேரம் கூடத் தேவைப்படாது. ஆனாலும், எதிர்ப்புகளை எதிர்கொள்ளாமல் விட்டுவைக்கிறார். இதுவொரு அரசியல் யுக்தி என்றே புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

தமிழகத்தில் அசாதாரணமான சூழ்நிலை நிலவுகிறது என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தான்.தற்போதைய ஆட்சியை இழந்தபின்னர் அதிமுக என்னும் கட்சி இருக்கப்போவதில்லை என்பது உறுதியாகிக் கொண்டே வருகிறது. திமுகவிடம் வலுவான தலைமை இல்லையென்றாலும் உள்கட்டமைப்பில் இன்னும் வலுவாக உள்ளது. திமுக தொண்டர்கள் இன்னும் உற்சாகத்தோடுதான் உலா வருகிறார்கள். எந்தவொரு தொகுதியாக இருந்தாலும் 30 சதவீத வாக்குகளைப் பெற்றுவிடும் நிலையில் திமுக உள்ளது. வலுவான கூட்டணியை அமைக்கும் பட்சத்தில் கூடுதலாக 10 சதவீத வாக்குகள் கிடைக்கும் என்று நம்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆர்.கே. நகர் இடைத்தேர்தல் முடிவு, அவையெல்லாம் தவறான நம்பிக்கை என்பதை நிரூபித்துவிட்டது. வலுவான கூட்டணியைவிட திமுகவுக்குத் திறமையான, வலுவான தலைமை அவசியப்படுகிறது.

தேசியக் கட்சிகளின் நிலைமையோ பரிதாபம். காங்கிரஸ் தன்னுடைய முகவரியைத் தொலைத்து நாளாகிவிட்டது. மத்தியில் ஆட்சியில் இருந்தாலும் பாரதிய ஜனதா கட்சியால் தமிழ்நாட்டில் ஒரு நிலையான இடத்தைப் பெறமுடியவில்லை. சமூக ஊடகங்களில் சலசலப்பை ஏற்படுத்தி மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்தாலும், பல நேரங்களிலும் அதெல்லாம் எதிராகவே திரும்பி, கட்சிக்குப் பெரிய பின்னடைவைத் தந்திருக்கிறது. சிறிய கட்சிகளைப் பொருத்தவரை விடுதலைச் சிறுத்தைகள் ஏற்கெனவே அறிவாலயத்தில் அடைக்கலமாகிவிட்டது. வட தமிழ்நாட்டில் தன்னுடைய செல்வாக்கை மீட்பதுதான் பாமகவின் கவலையாகியிருக்கிறது. விஜயகாந்தே விரும்பாவிட்டாலும், தேமுதிகவை திராவிடக் கட்சியாக்கிவிட்டார்கள். தமிழக அரசியலில் இனி விஜயகாந்தும், வைகோவும் சவலைப்பிள்ளைகள்தான்.

தமிழ்த் தேசியம் பேசும் சிறு அமைப்புகள் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்குச் சுறுசுறுப்பாக இயங்குகின்றன. தமிழக மக்களால் தொடர்ந்து நிராகரிக்கப்பட்டாலும் கலைஞர், ஜெயலலிதா இல்லாத அரசியல் சூழ்நிலையைத் தங்களுக்குச் சாதகமாக்கிவிட முனைப்பு காட்டுகிறார்கள். தமிழகம் தனித்துவிடப்பட்டுவிடக்கூடாது என்று பதட்டப்பட்டு, புலம்பும் நடுத்தர மக்களின் ஒரே ஆறுதலாகவும், நம்பிக்கையுமாகவும் , இறுதி ஆயுதமாகவும் ரஜினி இருக்கிறார்.

ரஜினி, தமிழகத்தை மீட்பாரா?

ரஜினியால் மீட்க முடியும். மீட்பது என்பது தேர்தல் அரசியலில் நுழைந்து, வெற்றி பெற்று ஆட்சியைப் பிடித்து, மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்து, ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதெல்லாம் அல்ல. அதற்கு நல்ல செயல் திட்டங்கள் உருவாக்கப்படவேண்டும். அவை பரந்துபட்ட மக்களின் நம்பிக்கையையும், ஆதரவையும் பெற்றாக வேண்டும். ‘68 வயதில் இதெல்லாம் வாய்ப்பில்லை. ரஜினியிடம் நல்லவர்களும் வல்லவர்களும் இல்லை. இனி சினிமா அரசியல் செல்லுபடியாகாது. அரசியலில் வெற்றி பெற, ரஜினி கடுமையாக உழைத்தாகவேண்டும்’ என்றெல்லாம் நாள்தோறும் அவநம்பிக்கைள் விதைக்கப்படுகின்றன. ரஜினி விஷயத்தில் மட்டும்தான் இப்படியெல்லாம் தீவிரமான சிந்தனைகளும், ஆழமான விவாதங்களும் அரங்கேறுகின்றன என்பதை நாம் கவனித்தாக வேண்டும்.

ரஜினியின் அரசியல் நுழைவு என்பதே பெரிய மாற்றங்களைக் கொண்டு வரும் என்பதைப் பலர் கணிக்கத் தவறுகிறார்கள். தமிழகம் முழுவதும் திராவிடத்தின் பெயரால், ஜாதியின் பெயரால், இனத்தின் பெயரால் குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் வாக்கு வங்கிகளுக்கு கணிசமான சேதாரங்கள் ஏற்படும். அதுதான் மாற்றத்திற்கான முதல் படி. வாக்கு வங்கிகள் சரிந்து பின்னர் கொள்கைகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, மக்கள் நலச் செயல் திட்டங்களே முன்னிலைப்படுத்தப்படும். 50 ஆண்டுகளாக எந்தவொரு மாற்றத்தையும் சந்தித்திராத தமிழக அரசியலில் மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதென்பது சாமானியாகளால் சாத்தியமில்லை. ரஜினி போன்ற வலுவான சமூக செல்வாக்கு கொண்டவர்களால் சாத்தியப்படும். அந்த வகையில் ரஜினி, தமிழ்நாட்டுத் தீவிற்கு வந்து சேர்ந்திருக்கும் கடைசிக் கப்பல்.

எம்ஜிஆரை விடப் பல மடங்கு எதிர்ப்புகளை சந்திக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார் ரஜினி. இது ரஜினியின் தன்னம்பிக்கையைக் குலைக்குமா என்று கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது. தகுந்த முன்னேற்பாடுகள் இல்லாமல் தன்னுடைய படவிவாதத்தைக் கூட ரஜினி ஆரம்பித்ததில்லை. ரஜினி படங்கள் வெளியான பின்னர்தான், வெற்றி பெற வேண்டிய கட்டாயமில்லை. வெளிவருவதற்கு முன்பே கணிசமான லாபங்களைப் பெற்றுவிடுகின்றன. கடந்த 30 ஆண்டுகால தமிழ் சினிமா பாக்ஸ் ஆபிஸ் ரெக்கார்டு திரும்பத் திரும்ப நிரூபித்த விஷயம்தான் இது. ரஜினி அரசியலும், அதே வழியில் செல்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். ஒரு சினிமாவைத் திட்டமிடுவதில் ஆரம்பித்து, வெளியாகும் வரையிலான ரஜினியின் ஈடுபாட்டையும் கவனத்தையும் கவனித்தவர்களால் ரஜினியின் அரசியல் எத்தகையதொரு திட்டமிடல் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

ரஜினி ஒரு கன்னடர், மராத்தியர், சினிமாக்காரர், படிக்காதவர், பயந்தாங்கொள்ளி, திறமையில்லாதவர் போன்ற விமர்சனக் கணைகள் இதுவரை எந்தவொரு தமிழக அரசியல்வாதி மீதும் எறியப்பட்டதில்லை. சாதாரண விமர்சனங்களுக்கே பதறிப்போய் பதிலடி தரும் தமிழக அரசியல் சூழ்நிலையில் ரஜினியின் நிதானமான போக்கு மக்கள் மத்தியில் நல்ல பெயரைப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறது. அதீத எதிர்ப்பு, சலித்துப்போய் ஒரு கட்டத்தில் பூமாராங் ஆகிவிடும் வாய்ப்பு இருப்பதை மறுக்க முடியாது. இதை புரிந்து கொண்டதன் காரணமாக திமுக போன்ற கட்சிகள் நிதானமாக அணுகுகின்றன. அரசியலை வாழ்வாதாரமாக வைத்துள்ள சிறிய கட்சிகளுக்கு அப்படியொரு தொலைநோக்குப் பார்வையெல்லாம் இல்லை.

ரஜினியின் அரசியல் என்பது சர்வ நிச்சயமாக மற்ற நடிகர்களின் அரசியலிலிருந்து பெரிதும் மாறுபட்டது. எம்ஜிஆர் போல் அரசியலை தன்னுடைய சினிமா வளர்ச்சிக்குப் பயன்படுத்திக்கொண்டவரில்லை. சினிமாவில் வளர்ச்சி பெற்ற பின்னரே ரஜினியின் பெயர் அரசியலில் அடிபட ஆரம்பித்தது. என்.டி.ஆர் போல் அவசர அவசரமாகக் கட்சி ஆரம்பித்து, ஆட்சியைப் பிடிப்பதும் நோக்கமில்லை. விஜயகாந்த், சிரஞ்சீவி போன்றவர்கள் செய்த தவறுகளை ரஜினி நிச்சயம் செய்யமாட்டார். காரணம், அரசியலை உன்னிப்பாகக் கவனித்து வந்திருக்கிறார். ஆறு நிமிஷங்களில் ரஜினி செய்த அறிவிப்புகளுக்குப் பின்னால் ஆறு ஆண்டு கால நிதானமும், பொறுமையும் இருந்திருக்கின்றன.

ரஜினிக்கு அரசியலிலும், நிர்வாகத்திலும் அனுபவமில்லை என்று விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுகிறது. 70 வயதை நெருங்குபவரால் தமிழகம் முழுவதும் சுற்றுப்பயணம் செய்து, கட்சிக்கொடியை ஏற்றி வைக்க முடியுமா என்கிற கேள்வியும் எழுப்பப்படுகிறது. தமிழக அரசியல் எந்தவொரு மாற்றத்தையும் இதுவரை சந்தித்ததில்லை என்பதற்கு இதெல்லாம் உதாரணங்கள். 1996ல் தமிழ்நாட்டின் முக்கிய நகரங்களில் திமுக - தமாகா கூட்டணியை ஆதரித்து, பிரச்சாரம் செய்ய ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த நிலையில் அதை மறுத்து, டிவி மூலமாகப் பிரச்சாரம் செய்தாலே போதும் என்கிற முடிவெடுத்தார் ரஜினி. 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே ரஜினி எடுத்த அந்த முடிவு, புதுமையானது. முடிவுகள் எடுக்காமல் திணறிக்கொண்டிருந்த நடுநிலை வாக்காளர்களைக் குறிவைத்துச் செய்யப்பட்ட பிரச்சாரத்திற்கு கைமேல் பலன் இருந்தது. தொழில்நுட்பத்தில் உச்சம் தொட்டிருக்கும் நேரத்தில், இன்றைய ரஜினி அதைவிடப் புதுமையான விஷயத்தை முயற்சிப்பாரே தவிர கழக பாணி பிரச்சார முறைகளைக் கையிலெடுக்கமாட்டார்.

ரஜினியின் முன் உள்ள நிஜமான சவால், மக்கள் நலனுக்கான போராட்டங்கள் என்னும் பெயரில் தமிழ்த் தேசிய அமைப்புகள் முன்னிறுத்தும் நாடகங்களை அம்பலப்படுததுவதான். நீட் தேர்வு எதிர்ப்பு, மீத்தேனுக்கு எதிரான எதிர்ப்பு, செம்மரக்கடத்தல், மீனவர் படுகொலை, காவிரி நீர்ப் பங்கீடு போன்ற போராட்டங்களில் கலந்து கொள்ளவும், அது குறித்தான தனது நிலைப்பாட்டை வெளிப்படையாக அறிவிக்கவும் நேரிடும். தமிழர் நலன் என்னும் பெயரில் தமிழகத்தைத் தனிமைப்படுத்தும் பணியை செய்து வரும் கட்சிகளுக்கு எதிராக ரஜினி திரும்ப மாட்டார். ஒருவேளை, அரசியல் விவகாரக் குழு ஒன்றை அமைத்து, அவர்கள் மூலமாகப் பிரச்சினையை எதிர்கொள்வாரே தவிர, நேரடியாகக் களத்தில் இறங்க மாட்டார். அதற்கான தேவையும் இருக்கப்போவதில்லை.

ரஜினியின் வெளிப்படையான அணுகுமுறையும், தமிழ்நாட்டு மக்களின் எண்ணவோட்டத்தைச் சரியாகக் கணிக்கும் திறமையும் அரசியல் சூறாவளிகளிடமிருந்து தொடர்ந்து அவரைக் காப்பாற்றியிருக்கின்றன. இதை ரஜினியும் நன்றாகப் புரிந்து வைத்திருப்பதன் காரணமாகத்தான் தொடர்ந்து ஆண்டவனுக்கு நன்றி சொல்கிறார். யோசிக்காமல் ரஜினி எதையும் செய்துவிடுவதில்லை. சினிமாவோ, அரசியலோ தன்னுடைய வழி தனி வழி என்பதைக் கடந்த காலங்களில் அழுத்தமாக நிரூபித்திருக்கிறார். அரசியலில் 20 ஆண்டுகாலம் என்பது பெரிய விஷயம். 1952ல் தமிழக அரசியலின் உச்சத்தில் இருந்த பெரியாரும், ராஜாஜியும் 1972ல் காணாமல் போனார்கள். 1967ல் ஆட்சிக்கு வந்த அண்ணாவின் திமுக, 1987ல் இரண்டாகப் பிளவுபட்டுக் கிடந்தது. காமராஜருக்குப் பின்னர் காங்கிரஸை வளர்த்த மூப்பனாரை இன்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. தீவிர அரசியலில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களின் முகவரியெல்லாம் தொலைந்து போனது. அரசியலில் சூறாவளியாக உலா வந்தவர்களெல்லாம் குறுகிய காலத்திலேயே சுருண்டு போனார்கள். ரஜினியின் மிகப்பெரிய சாதனை, தன் மீதான எதிர்பார்ப்புகளைத் தக்க வைத்துக்கொண்டதுதான். 25 ஆண்டுகள் என்பது நீண்ட நெடிய காலம். ரஜினி தவிர வேறு யாருக்கும் சாத்தியப்படாத விஷயம். இனி வரும் காலங்களிலும் ரஜினியை அரசியலில் தவிர்க்க முடியாது என்பதுதான் நிஜம்.




****

ஒன்றுபட்ட இந்தியா - லக்ஷ்மணப் பெருமாள்

“சீக்கியர்கள் தனி அரசு அமைக்க முயற்சி செய்யலாம். அவர்கள் அப்படிச் செய்வார்கள் என்றே நினைக்கிறேன். அது இந்திய ஒற்றுமைக்கு எதிராகவும், இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த பிளவுக்குத் தொடக்கமாகவும் இருக்கும். ஏனெனில், இந்தியத் துணைக் கண்டம், ஐரோப்பாவைப் போல வித்தியாசங்கள் பல நிறைந்த நாடு. ஒரு ஸ்காட்லாந்துக்காரர் எப்படி இத்தாலியிடமிருந்து வேறுபடுகிறாரோ, அந்தளவுக்கு ஒரு பஞ்சாபி தமிழரிடமிருந்து வேறுபடுகிறார். பல தேசங்கள் அடங்கிய ஒரு கண்டத்தை, ஒற்றைத் தேசமாக ஆக்க முடியாது.”

- ஜெனரல் சர். கிளாட் ஆச்சின் லெக், முன்னாள் இந்தியத் தலைமைத் தளபதி, 1948

பல மேற்கத்திய அறிஞர்கள், அரசியல் வல்லுநர்கள், வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறிய கருத்துகள் இவைதான்: “அரசியல் ரீதியாக, ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பு எல்லையை வைத்துக்கொண்டு வலுக்கட்டாயமாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு தேசம்தான் இந்தியா. இந்தியாவின் படிப்பறிவில்லாத மக்கள், பல மொழிகள், பல சாதிய வேறுபாடுகளுடன், பல மதக்குழுக்கள் மற்றும் பல்வேறு கலாசாரப் பின்னணி கொண்ட ஒரு தேசம், ஒரே தேசமாக ஒற்றுமையுடன் இருப்பதற்கான சாத்தியக் கூறுகள் இல்லை. ஐரோப்பாவைப் போல ஒரு நாடாக இருக்க ஒரேயொரு மொழி, ஒரேயொரு மத நம்பிக்கை மிக அவசியம். இல்லையெனில் சில ஆண்டுகளில் உள்நாட்டுக் குழப்பங்கள் காரணமாக அத்தேசம் சிதையும். அதுவே இந்தியாவிலும் பத்து - பதினைந்து ஆண்டுகளில் நடக்கும்” என்று மேற்கத்தியர்கள் எழுதினர். ஆனால் இன்றுவரை இந்தியா ஒற்றைத் தேசமாக, ஒரே நாடாக இருப்பதோடு மேலும் பலம் பொருந்திய தேசமாகவும் மாறியுள்ளது.

பஞ்சாப்பும், மதராசும் (சென்னை) ஒரே அரசியலமைப்பில் பங்கு பெறுவதைக் கற்பனை செய்தும் பார்க்க முடியாது என்று 1888ல் ஸ்ட்ராச்சி எழுதியிருந்தார். ஆனால் அரசியல்ரீதியாக இந்தியா 1947ல் அமைக்கப்பட்டபோது அவர் சேரவே சேராது என்று நினைத்த பல பிராந்தியங்களும் இந்தியாவுடன் ஐக்கியமாகி இருந்தன. ஆரம்பக் காலத்தில் மத ரீதியாக பாகிஸ்தானால் பல வன்முறைகள் தூண்டப்பட்டபோதிலும், ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல பொருளாதார ரீதியில், கலாசார ரீதியில் மக்கள் தாங்கள் உணர்வுபூர்வமாக இந்தியர்கள் என்று பெருமிதம் அடைந்தனர். ஆங்காங்கே சில வெறுப்புப் பிரசாரங்களும், தேசப் பிரிவினைக் கோஷங்களும், ஜன நாயகத்தை எதிர்த்து கம்யுனிஸம் என்ற பெயரில் மாவோயிஸ்டுகள் உருவாக்கும் பிரச்சினைகளும் இருந்தாலும் 90%க்கும் அதிகமான இந்தியர்கள் தங்களைப் பெருமைக்குரிய இந்தியர்களாகவே கருதி வருகின்றனர்.


இந்தியன் என்ற ஒற்றுமை உணர்வு

இந்தியா அரசியல் ரீதியாக சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு ஒரு தேசமாகக் கட்டமைக்கப்பட்டு, அதன் சட்ட திட்டங்கள் வரையறுக்கப்பட்டிருக்கலாம். அதேபோல நிலப்பரப்பை வரையறுத்த அளவில் வேண்டுமானால் இது ஒரு தேசமாக உருவானது என்பதால், பிரிவினைவாதிகள், இனவாதிகள், ‘இது ஒரு தேசமல்ல, கட்டாயப்படுத்தி இணைத்து வைக்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நாடு’ என்று குறை சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால், இந்தியா சுதந்திரம் அடைவதற்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கும் முன்பாகவே தன்னை மற்ற பகுதிகளுடன் உணர்வுரீதியாகவும், கலாசார ரீதியாகவும் பல விஷயங்களில் பிணைத்துக்கொண்டிருந்தது.

இராமாயணமும் மகாபாரதமும்

தேசத்தின் கலாசார மையமாக இராமாயணம், மகாபாரதம் ஆகிய இரு பெரும் காப்பியங்கள் விளங்கின. இந்தியா என்ற தேசமாக உருவாக்கப்படுவதற்கு முன்பாகவே இவ்விரு காவியங்களும் பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. பரதநாட்டியம், தெருக்கூத்து, பாவைக்கூத்து எனக் கலைகளின் மூலமாகவும் இலக்கியத்தின் மூலமாகவும் மக்களை உணர்வுபூர்வமாக இணைத்திருந்தது. கம்பனைப் போலவே பல மொழிகளிலும் ராமாயணத்தைப் பல இலக்கியவாதிகள் மொழி பெயர்த்திருந்தனர். கி.பி 12ம் நூற்றாண்டிலேயே கம்பன் ராமாயணத்தை இயற்றி இருந்தார். அரசியல் ரீதியாக இந்தியத் தேசம் பிறப்பதற்கு முன்பாகவே, மக்களிடம் உள்ள உணர்வுபூர்வமான ஒற்றுமைக்குக் காரணம் இவ்விரு காப்பியங்களும். கூடவே கலாசாரப் பரிமாற்றங்களும்.

பக்தி யாத்திரை

சுதந்திரத்துக்கு முன்பாகப் பல நூற்றாண்டுகளாக காசிக்கும் பத்ரிநாத் கோயிலுக்கும் ராமேஸ்வரத்திற்கும் ஸ்ரீசைலத்திற்கும் மக்கள் பக்தி யாத்திரை மேற்கொண்டுள்ளார்கள். காசிக்கும் ராமேஸ்வரத்திற்கும் தன் வாழ்நாளில் ஒருமுறையாவது செல்வதன் வாயிலாகத் தங்கள் பாவங்களைக் கழிக்கலாம் என்ற நம்பிக்கை பல நூறாண்டுகளாக இங்கு நடைமுறையில் உள்ளது. ஆன்மீகமும் பக்தியும் தேசம் அடிமைப்படுவதற்கு முன்பே தொடர்பில் இருந்தமைக்கான சான்றுகள் ஏராளம் உண்டு. வணிக ரீதியாகப் பல நாடுகளுடன்கூட நமக்குத் தொடர்புண்டு என்று கேள்வி எழுப்பலாம். தேச ஒற்றுமைக்கு உணர்வே பிரதானம். அவ்வகையில் தேசத்தின் பெரும்பான்மை மக்கள் எப்படி இரு துருவங்களில் உள்ள கோயில்களைப் பாவங்களைப் போக்கும் இடமாகக் கண்டறிந்தார்கள் என்கிற கேள்வி மிக முக்கியமானது.

ஜனநாயக சுதந்திர இந்தியா மலர்ந்த பிறகு:

இந்தியாவின் புவி நிலப்பரப்பும் அரசியல் சட்ட வடிவமைப்பும்

ஆங்கிலேயர்கள் தேசத்தைவிட்டு வெளியேறியபோது இந்தியாவின் 565 சமஸ்தானங்களை ஒருங்கிணைக்கும் பொறுப்பை சர்தார் வல்லாபாய் படேல் மேற்கொண்டார். ஹைதராபாத், ஜுனாகத், காஷ்மீர், திருவாங்கூர் தவிர்த்த மற்ற சமஸ்தானங்களை மிக எளிமையாகவே ஒருங்கிணைத்தார். ஆனால் பல்வேறு கட்ட பேச்சுவார்த்தைகள் மற்றும் ராணுவ பலத்தைக் கொண்டு எஞ்சிய நான்கு பகுதிகளும் இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டன. குறிப்பாக ஹைதராபாத்தின் நிஜாம் மன்னர் தனித்த நாடாக இருப்போம் என்று ஆரம்பத்தில் சொல்லித் திரிந்தாலும் அவரையும் இறுதியில் படேல் வழிக்குக் கொண்டுவந்தார்.

இந்தியாவின் நிலப்பரப்பே இந்தியாவிலிருந்து மாநிலங்கள் பிரிந்து போவதைத் தடுக்கும் வண்ணமே பெரும்பாலும் உள்ளது. ஒருசில வடகிழக்கு மாநிலங்கள் மற்றும் காஷ்மீர் தவிர்த்து மற்ற எந்த நாட்டுடனும் தரை வழியில் இணையும் வாய்ப்புகள் கூட இல்லாத வகையில், இந்தியாவின் நிலப்பரப்பு ஒரு புறம் இமயமலையாலும், மற்ற மூன்று புறமும் இந்தியப் பெருங்கடலாலும் சூழப்பட்டுள்ளது. பாராளுமன்றத்தில் சட்டங்களை உருவாக்கியதில் அங்கங்கு சில சிக்கல்களும், அன்றைய சூழ்நிலையைக் கருத்திற்கொண்டு மதச் சட்டங்களை உருவாக்கியதில் சில விடுபடல்கள் இருந்தாலும், மாநில உரிமைகளைக் கணக்கில் கொண்டும், இந்தியா என்ற தேசம் வலிமையாக இருக்கும் வகையில் வெளியுறவு, ராணுவம், உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பு என முக்கியத் துறைகள் மத்திய அரசின் கையிலும் இருக்கும் வகையிலும் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன. மொழியின் அடிப்படையில் மாநிலங்கள் அமைக்கப்பட்டபோது, இது இந்தியாவிற்குத் தலைவலி என்றே கருத்துரைத்தனர். அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியபோதே மாநிலங்கள் தங்களின் ஆட்சி மொழியைத் தீர்மானிக்கும் உரிமை தரப்பட்டது. எந்தத் துறைகளெல்லாம் மாநில அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்குமென்றும் அவற்றில் மத்திய அரசு தலையிட இயலாது என்றும் தெளிவுறுத்தப்பட்டது.

ஆட்சி மொழியாக இந்தி மட்டுமே இருக்கும் என்று முடிவு எடுக்கப்பட்டபோது எழுந்த எதிர்ப்பை உள்வாங்கிய சாஸ்திரியின் அமைச்சரவை அந்த முடிவைக் கைவிட்டது. மேலும் இந்தி, ஆங்கிலம் இரண்டுமே அலுவல் மொழியாக இருக்கும் என்ற உறுதியையும் தந்தது. மாநிலங்கள் தங்கள் உரிமை என்று பெரிய அளவில் போராடியபோதெல்லாம் மத்திய அரசு தனது பலத்தை நிரூபிக்கும் வகையில் நடந்துகொள்ளாமல் வளைந்து கொடுத்தும், மாநிலங்களின் உரிமையை மதித்தும் நடந்தே வந்துள்ளது. இந்தியா ஒற்றைத் தேசமாக இருப்பதற்கு இது மிக முக்கியக் காரணம்.

இந்தியத் தேர்தல் நாள் ஒரு பண்டிகை நாள்

இந்தியா சுதந்திரமடைந்து ஏழு ஆண்டுகள் கழித்து, 1952ல் முதல் பாராளுமன்றத் தேர்தல் ஜனநாயக முறையில் நடந்தது. படிப்பறிவு குறைந்த மக்களைக் கொண்ட தேசம், பெண்ணடிமை தேசம் என்று மேற்கத்தியர்களால் வர்ணிக்கப்பட்ட தேசத்தின் முதல் தேர்தலிலேயே பெண்களும் வாக்களிக்கும் உரிமையைப் பெற்றிருந்தார்கள். சுவிட்சர்லாந்து போன்ற நாடுகளில் கூட 1970க்குப் பிறகே பெண்கள் வாக்களிக்கும் உரிமையைப் பெற்றார்கள். இங்கிலாந்து தன்னை மூத்த ஜனநாயக நாடாக அறிவித்துக் கொண்டாலும் அங்கும் பெண்களுக்கான வாக்குரிமை 1928ல்தான் வழங்கப்பட்டது. சுதந்திரம் வாங்கிய முதல் தேர்தலில் 46% அளவிற்கே வாக்குகள் பதிவாகி இருந்தன. ஆனால் இன்று, தேர்தல் ஆணையம் எடுத்து வந்த சீரிய முயற்சியாலும் வாக்காளர்களை ஒழுங்குபடுத்திய காரணத்தாலும் 75% க்கும் அதிகமான மக்கள் வாக்களிக்கிறார்கள். இதுவே ஜனநாயகத்தில் மக்கள் நம்பிக்கை வைத்துள்ளார்கள் என்பதற்கான சான்று. 125 கோடி மக்கள் தொகையைக் கொண்ட உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடு இந்தியா. அங்கு தேர்தல் நடத்துவதில் உள்ள நடைமுறைச் சிக்கல், பொருளாதாரச் செலவு தாண்டி அனைவருக்குமான ஜனநாயக உரிமையை வழங்கி, மக்கள் ஆதரவு பெற்ற கட்சிகள் ஆட்சி செய்யும் வழிமுறை போற்றுதலுக்குரியது. இந்தியாவில் தேர்தல் நாளை ஒரு பண்டிகையைப் போன்றதொரு கொண்டாட்ட மனநிலையுடன்தான் மக்கள் எதிர்கொள்கிறார்கள். முன்பெல்லாம் இதற்காகப் பேருந்துகள் மற்றும் நான்கு சக்கர வாகனங்களில் ஆட்களை ஏற்றி வரும் நிகழ்வுகளுண்டு.

கம்யுனிஸ நாடுகள் ஒருபோதும் ஜனநாயகத்திற்கு மதிப்பளித்ததில்லை. கம்யுனிஸ நாடுகளோடு இந்தியாவை ஒப்பிட்டால் ஜனநாயகத்தின் அருமை புரியும். ஜோசப் ஸ்டாலின் என்ற ரஷ்ய கம்யுனிஸ அதிபர் ஒற்றை மொழியை மட்டுமே கற்க வேண்டும் என்று காரணம் கற்பித்தார். அதுவே தேசத்தின் ஒற்றுமைக்கு வழிவகுக்கும் என்றார். அவ்வாறே ரஷ்ய மொழி கட்டாயமாக்கப்பட்டது. ஆனால் 90களில் சோவியத் ரஷ்யா உடைந்து சிதறியதைக் கண்டோம். சீனா பொருளாதார ரீதியில் முன்னேறிய நாடாக இருக்கக் காரணம், உலக மயமாதலை நம்மைவிட முன்பே ஏற்றுக்கொண்டது மட்டுமே! இந்தியா சோஷலிச பொருளாதாரக் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்ததால் சீனாவைக் காட்டிலும் பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கி இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அரசியல் ரீதியாக இந்தியா உலகிற்கு மிக முன்னோடியான நாடு என்பதை உறுதியாகச் சொல்லலாம். கருத்துச் சுதந்திரம் உள்ள நாடு. இங்குள்ள ஊடகங்கள் அரசியல் தலைவர்களைக் கேள்வி கேட்கலாம். அனைத்துப் பிரச்சினைகளையும் ஆட்சியாளர்களையும் எதிர்த்துப் பேசலாம். இவை எதையும் கம்யுனிஸ நாடுகளில் நீங்கள் கனவில் நினைத்தாலும் பார்க்க இயலாது.

ரயில் சேவையும் இந்திய நிர்வாக அமைப்பு முறையும்

ஆங்கிலேயர் காலத்திலிருந்தே (அவர்களின் சுயநலத்திற்காக) ரயில் வழித்தடங்கள் அமைக்கப்பெற்று இருந்தாலும், அதன் பிறகு அமைக்கப்பட்ட பல வழித் தடங்களும் தேசிய நெடுஞ்சாலைகளும் இந்தியர்களை ஒருங்கிணைக்கின்றன. தங்கள் கல்விக்கேற்ற வேலை எந்த மாநிலத்தில் கிடைத்தாலும், அதற்குரிய தொழிற்சாலைகள் இந்தியாவில் எங்கு இருந்தாலும், தொழில்நுட்ப வசதிகள் அதிகரித்துள்ள இந்தக் காலக்கட்டத்தில் இத்தகைய போக்குவரத்து வசதிகளால் மக்கள் பயணிக்கும்போதும் சரி, வேற்று மாநிலத்தில் பணியாற்றினாலும் சரி, தாங்கள் மிகப் பாதுகாப்பாக வாழ்வதாகவே உணர்கிறார்கள். வெளிநாட்டில் பணி புரிபவர்கள் எத்தனை வசதியோடு இருந்தாலும் பாதுகாப்பான உணர்வு அவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை என்கிற உண்மை புரிந்தால் இந்தியாவில் எந்த நிலப்பகுதியில் பணி புரிந்தாலும் இந்தியனாக இந்திய பூமியில் இருப்பதால் பாதுகாப்புணர்வு இயல்பாகவே கிடைத்து விடுகிறது.

மேலும் மத்திய அரசின் பணிகளில் குறிப்பாக இந்திய ஆட்சிப் பணிகளான ஐஏஎஸ், ஐபிஎஸ், ஐஎப்எஸ் மற்றும் இதர மத்திய அரசுப் பணிகளில் தேர்வுகள் மூலம் வேலை கிடைக்கப்பெறுபவர்கள், பல மாநிலங்களுக்கும் செல்ல வேண்டி இருக்கிறது. மேலும் இந்திய ஆட்சிப் பணியில் இருப்பவர்கள் எங்கு வேலை பார்த்தாலும் மாவட்ட மக்களுக்கான நிர்வாகத்தைக் கவனித்துக் கொள்வதில், மாநில நிர்வாகத்தைக் கவனித்துக் கொள்வதில், இது எனது நாடு, எனது பணி என்ற உணர்வுடன் நடப்பதுவே அடிப்படையான விஷயமாகிறது. சாமானிய மக்களும் அவர்களைத் தனது நாட்டின் அதிகாரியாகவே பார்க்கிறார்கள். இவையெல்லாம் நம்மையறியாமலேயே இந்தியர்களாக நம்மை நாம் அறியும் எளிய தருணங்கள்.

உலக மயமாதலுக்குப் பின் பல்வேறு மாநிலத்தவர்களும் பெரும் நகரங்களில் தொழில் நிமித்தமாகத் தங்கி விடுவதைக் காண்கிறோம். இன்று பலரும் தொழில் நிமித்தமாகப் பல மாநிலங்களுக்குக் குடிபெயர்வது இயல்பாக உள்ளது. பல மொழிகள் பேசுபவர்கள் வாழும் இடமாக நகரங்கள் மாறுவதால் இயல்பிலேயே இந்தியர்களாகக் கலக்கிறோம்.

தேசிய மற்றும் மாநிலக் கட்சிகள் ஏற்படுத்திய இந்திய ஒற்றுமை

சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு தமிழ்நாட்டை முதல் 17 ஆண்டுகளுக்கு தேசியக் கட்சிகளே ஆட்சி செய்து வந்தன. 1967ல் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களின் விளைவாக திமுக ஆட்சியைப் பிடித்தது. முதல் மாநிலக் கட்சியாக ஆட்சியைப் பிடித்த திமுக தனது கொள்கையாக ‘அடைந்தால் திராவிட நாடு... அடையாவிட்டால் சுடுகாடு’ என்ற கொள்கை முழக்கத்தை முன்வைத்தது. திராவிட இனவாதிகள் என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்தாலும் தேசிய நீரோடையில் கலந்த பிறகு அக்கொள்கையிலிருந்து மெல்ல வெளிவந்தது. அதன் பின்னர் பல மாநிலங்களிலும் காங்கிரசிற்கு எதிராக மாநிலக் கட்சிகள் ஆட்சிப் பொறுப்பிற்கு வந்தன. அப்போதும் பல அறிஞர்கள் மாநிலக் கட்சிகள் வளர்வது இந்திய தேச ஒற்றுமையைப் பிரிக்க வழிவகுக்கும் என்றே கருத்துரைத்தார்கள். மாநில நலன் என்ற பெயரில், மொழியின் அடிப்படையிலான அரசியல், இனவாத அரசியல் முன்னெடுப்புகள், மாநிலங்களுக்கிடையேயான நீர்ப் பிரச்சினைகள் போன்றவற்றைக் காரணங்களாக முன்வைத்தார்கள்.

சில மாநிலக் கட்சிகள் மொழியின் பெயரில், மாநிலத்தின் பெயரில், இன அடிப்படையில் கட்சிகளை உருவாக்கின. மேலும் மாநில உரிமைகள் பறிபோகின்றன என்ற முழக்கங்களை முன்வைத்து மக்களிடம் செல்வாக்குப் பெற்று வந்தாலும், ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற பிறகு இந்திய தேச ஒற்றுமைக்கு ஊறு விளைவிக்கும் செயல்களில் ஈடுபடவில்லை. இன்னமும் சொல்லப் போனால், மாநிலக் கட்சிகள் தேசியக் கட்சிகளான பாஜகவுடனும் காங்கிரசுடனும் கூட்டணி அமைத்துத் தேர்தலில் போட்டியிட்டார்கள். ஆட்சியிலும் பங்கேற்றார்கள். தேச ஒற்றுமையை வலுப்படுத்தியதில் மாநில ஆட்சியாளர்களுக்கும் மத்திய ஆட்சியாளர்களுக்கும் உள்ள பொறுப்பையுணர்ந்தே இரு தரப்பிலும் செயல்பட்டு வந்துள்ளார்கள்.

இந்திய ஒற்றுமைக்கு ஊறு விளைவிப்பவர்கள்

1. காஷ்மீர், நாகலாந்து, பஞ்சாப் போன்ற மாநிலங்களில்தான் அதிக அளவிற்கான தேசப் பிரிவினைவாதங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. பஞ்சாப்பில் தற்போது ஒப்பீட்டளவில் இல்லையென்றாலும் மற்ற இரு மாநிலங்களிலும் பிரிவினைவாதங்கள் இன்றும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. பிரிவினையாளர்கள் மத அடிப்படையிலும், பிராந்தியத்தை முன்வைத்தும் தங்களை இந்தியாவிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வைக்கின்றனர். அங்குள்ள மக்களிடம் இந்தியா இந்து தேசம் என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தி ஒற்றுமையைக் குலைக்க முயல்கிறார்கள் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை.

2. மாவோயிஸ்டுகள்: கம்யுனிஸம் என்ற பெயரில் ஜனநாயக அமைப்பே விரோதமானது என்று நம்பும் இவர்கள் சத்தீஸ்கர், ஆந்திரா, மேற்கு வங்காளம், பீகார் போன்ற மாநிலங்களில் வன்முறையில் ஈடுபடுவதும், இளைஞர்களை, குறிப்பாக வேலை வாய்ப்பில்லாத இளைஞர்களைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, ‘புரட்சி’ என்ற பெயரில் ஒற்றுமையைக் குலைக்க முற்படுகிறார்கள். இவர்கள் எல்லைப் பகுதிகளிலும் மலைவாழ் பகுதிகளிலும் எவ்வளவோ முயன்றும் மக்களைத் தேர்தல் அரசியலில் இருந்து பிரிக்க இயலாமல் தவிக்கிறார்கள். பலமுறை அரசு அலுவலகங்கள் மீது குண்டு வீசுவதும், ஓட்டு போடுபவர்களின் முகத்தில் கரியைப் பூசுவது போன்ற பல காரியங்களில் ஈடுபட்டும் வருகின்றனர். ஆனால், மாநில மற்றும் மத்திய அரசின் ராணுவ நடவடிக்கைகளால் இவர்களால் வெற்றிபெற இயலவில்லை. கடுமையாக ஒடுக்கப்பட்டுள்ளார்கள்.

3. அந்நிய தேசக் கைக்கூலிகள், இந்தியா ஏழைகளுக்கு எதிரான நாடு என்ற பிம்பத்தைக் கட்டமைப்பதும், வெளி நாட்டு நிதி பெற்று இந்தியாவின் வளர்ச்சித் திட்டங்களை NGO என்ற பெயரில் (சில NGOக்கள் மட்டுமே) சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு என்ற வகையில் பிராந்திய மக்களின் மனதில் விஷத்தைப் பரப்பும் செயல்களைப் பரப்பி இந்திய அரசு உங்களுக்கெதிரானது என்ற எண்ணத்தை விதைக்கிறார்கள்.

4. மொழி அடிப்படைவாதிகள், இன அடிப்படைவாதிகள், மத அடிப்படைவாதிகள் சிலரின் செயல்களும், பேச்சுகளும் இந்திய ஒற்றுமையைக் குலைக்க முடியாதெனினும் ஒரு வகையில் அது தேச அமைதிக்குப் பங்கம் விளைவிக்கின்றன.

5. மாநிலங்களுக்கிடையேயான நதிநீர்ப் பங்கீட்டுப் பிரச்சினை அமைதியைக் கெடுக்கிறது. அரசியல் கட்சிகள் தாங்கள் ஆட்சிப் பொறுப்பிற்கு வர வேண்டும் என்பதற்காக பிராந்திய மக்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டிப் பிரச்சினையைப் பெரிதாக்குகிறார்கள். தேர்தல் அற்ற நேரங்களில், மழைக் காலங்களில் இது பெரும் பிரச்சினையாக இல்லாவிட்டாலும் தேர்தல் நெருங்கும் வேளைகளில் இதனால் ஏற்படும் பிரச்சினைகள் தேசத்திற்கு நல்லதல்ல. நதிகளை தேசிய அளவில் இணைக்க தற்போதைய பாஜக அரசு 6,00,000 கோடியை ஒதுக்க முன்வந்திருப்பது வரவேற்கத்தக்கது. நீர்ப்பிரச்சினை சொந்த மாவட்டத்திலேயே உண்டு என்றாலும் ஒரே ஆட்சியாளர் என்பதால் கட்டுக்குள் வைக்க இயலும். ஆனால் மாநிலங்களுக்கிடையே என்பது குறிப்பாக மொழி வாரி மாநிலங்களில் உள்ள அரசியல் கட்சிகள் இதை மொழிப் பிரச்சினையாகவும் திரிப்பது, தங்கள் சொந்த நலனுக்கே என்றாலும், தேச ஒற்றுமைக்கு அது பங்கம் விளைவிக்கும். தேசிய நதிகளை இணைத்துவிட்டு, முற்றிலுமாக இவை தேர்தல் ஆணையம் போலத் தனி அமைப்பாகச் செயல்பட வேண்டும். அப்போதுதான் சுய அரசியல் லாபங்களுக்காகக் கட்சிகள் அரசியல் செய்யாமல் இருக்கும் சூழல் உருவாகும். அப்படி நடக்குமானால், அண்டை மாநிலங்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் வெறுப்பைக் கைவிடும்.

தனித்தமிழ் தேசக் கோஷங்கள்

மாநில உரிமைகள் பற்றிப் பேசுவதற்கும், தனி நாடு என்று பேசுவதற்கும் பெரும் வித்தியாசமுள்ளது. மாநில உரிமைகள் பற்றி அரசியலமைப்புச் சட்டம் மிகத் தெளிவாகவே வரையறுத்துள்ளது. மாநிலத்தில் எந்த வளர்ச்சித் திட்டத்தையும் மத்திய அரசு தானாகக் கொண்டு வரமுடியாது என்பதில் ஆரம்பித்து, ஆட்சி மொழி, உள்ளாட்சி நிர்வாகம், மாநில நிர்வாகம், சுகாதாரம், விவசாயம் என அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் கூறிய அனைத்தும் மாநில உரிமைகள் பற்றியே பேசுகின்றன. அதை மீறி சில விஷயங்கள் எமெர்ஜென்சி காலக்கட்டத்தில், உதாரணமாக கல்வியில் மத்திய அரசிற்கும் பங்குண்டு என்று எடுத்துச் செல்லப்பட்டதுண்டு. மற்ற எந்தக் காலக்கட்டத்திலும் பெரும்பான்மை மாநிலங்களின் ஒப்புதலோடும் மாநிலக் கட்சிகள் பலவற்றின் ஒப்புதலோடும்தான் மத்திய மாநில அரசின் அதிகாரப் பகிர்வுகள் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஏற்கெனவே கூறியது போல திராவிட நாடு என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்து அரசியலை ஆரம்பித்தாலும் தேசியத்தோடு இணைந்த கட்சிகள் திராவிடக் கட்சிகள். ஆகையால் தனித்தமிழ்தேசம் என்ற பிரசாரத்தை முன்னிறுத்தி வெற்றி பெற்றால்கூட, ஆட்சியில் பொறுப்பேற்ற பிறகு இந்தியத் தேசியத்துடன் கலந்து விடுவார்கள். அதற்கு சிறந்த உதாரணம் திமுக. இந்திய தேசியத்தை வலுப்படுத்தும் பல சட்டங்களை உருவாக்க இதே கட்சிகள் ஆதரவு தெரிவித்தே வந்துள்ளன. இன்று சில அரசியல் கட்சிகளும், சில இயக்கங்களும் தனித்தமிழ்த் தேசம் என்ற பரப்புரையுடன் அடிப்படைவாதம் பேசுகின்றன. யார் தமிழர் என்று வரையறுப்பதில் ஆரம்பித்து தமிழர்கள் முற்றிலுமாக வஞ்சிக்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்ற கோஷத்தின் வாயிலாக அரசியலை முன்வைப்பவர்கள் இவர்கள். நதிநீர்ப் பங்கீட்டில் தமிழகத்திற்கு உரிய நீதி சில நேரங்களில் கிடைத்துள்ளது. சில நேரங்களில் கிடைக்கவில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால் தமிழகத்தின் பிரச்சனைகளை முன்வைத்து அரசியல் செய்யாமல் மத்திய அரசை மாற்றான் தாய் என்ற கோணத்தில் வைத்து எத்தனை பிரசாரத்தை முன்வைத்த போதும் இவர்களது பிரசாரம் எடுபடவில்லை என்பதைத் தேர்தல் முடிவுகள் உறுதி செய்துள்ளன.

சில விஷயங்களின் அடிப்படையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒருவேளை தனித்தமிழ் தேசப் பிரிவினையாளர்கள் இந்திய அரசை எதிர்த்தால் என்ன நடக்கக் கூடும்? உள்நாட்டுக் கலவரங்களை ஏற்படுத்தி அதன் வாயிலாக தனித்தமிழ் தேசத்தைக் கட்டமைப்பது இயலாத காரியம். மத்திய அரசை எதிர்த்துப் போராட்டங்கள் நடத்துவதைத் தவறு என்று எவரும் சொல்ல மாட்டார்கள். முன்னேறிய மாநிலமாக தமிழ்நாடு உள்ளது என்பது வேறு. அதற்காக தனித்தமிழ் தேசம் என்ற கோரிக்கையை முன்வைப்பதால் தமிழகம் எதையும் சாதிக்க இயலாது. மாறாகப் பேரழிவையே சந்திக்க வேண்டிவரும். உலக நாடுகளின் உள்நாட்டுக் கலவரங்களில் நேரடியாகப் பங்கேற்க எந்த அந்நிய நாட்டாலும் இயலாது. ஆயுதங்கள் கொடுத்து உதவலாம், பணம் கொடுத்து உதவலாம். ஆனால் நேரடியாக உதவிக்கு வர இயலாது.

இந்திய அரசிடம் வலிமையான ராணுவம் உள்ளது. கப்பல்படை உள்ளது. விமானப்படை உள்ளது. வெளியுறவுக் கொள்கையை மற்ற நாடுகளுடன் தீர்மானிக்கும் இடத்தில் உள்ளது. அவ்வளவு ஏன், விளையாட்டில் கூட எந்த மாநிலமும் தன் மாநிலத்தை முன்னிறுத்த இயலாத வகையிலான சில முக்கியமான வலிமையான முடிவை எடுக்கும் விஷயங்கள் மத்திய அரசிடம் உள்ளன. வலுவான பொருளாதார வலிமை உள்ளது. அண்டை மாநிலங்கள் எவையும் தனித்தமிழ் தேசம் போல எந்தத் தேசப்பிரிவினை கோஷத்தையும் முன்வைக்கவில்லை. அதிலும் மத்திய அரசு பாரபட்சம் செய்கிற விஷயங்களில் உள்ள நியாயத்தை அண்டை மாநிலங்களையும் புரிந்துகொள்ள வைத்து, மாநில உரிமைகளைப் பெறுவதற்கான அரசியலை முன்னெடுக்காமல், அண்டை மாநிலங்களிடம் நல்லுறவைப் பேணாமல் பிரச்சினைகளைப் பெரிதாக்கிவிட்டு, தனித்தமிழ் தேசக் குரல் எழுப்புபவர்களுக்கு அவர்களிடமிருந்து எந்த ஆதரவும் கிடைக்காது. ஆகையால் எவருடைய ஆதரவும் தமிழகத்திற்கு இல்லை என்கிற உண்மையை உணர வேண்டும். இந்த யதார்த்தத்தைப் புரியாமல் வாள் சுற்றுவதால் எந்தப் பலனும் இல்லை. இன்று நேரடி அரசியலில் இருக்கும் கட்சிகள் கூட நாளை வெற்றி பெற்றால் மத்திய அரசுடன் திராவிடக் கட்சிகளைப் போல இணக்கப்போக்கையே கடைப்பிடித்தே ஆகவேண்டும் என்பதே யதார்த்தம்.

மேற்கூறிய கற்பனைக்கு அவசியமே இல்லை. ஏனெனில், பெரும்பாலான தமிழர்கள் தங்களைத் தமிழர்களாகவும், இந்தியர்களாகவும், கேரளத்தினர் தங்களை மலையாளிகளாகவும் இந்தியர்களாகவும், பஞ்சாபியினர் பஞ்சாபிக்காரர்களாகவும் இந்தியர்களாகவும், குஜராத்திகள் இந்தியர்களாகவும் குஜராத்திகளாகவும், இந்தி பேசும் மாநிலத்தினர் இந்திக்காரர்களாகவும், இந்தியர்களாகவும்தான் உணர்கிறார்கள். அந்த வகையில் இந்தியா பன்மைத்தன்மையை பல நூறாண்டுகளுக்கு மேலாகவே தன்னுடைய ஆன்மாவில் உள்வாங்கி இருப்பதால், இன்றும் ஒற்றைத் தேசமாக இருக்கிறது, நாளையும் தொடரும்.

******

தீக்குறளை சென்றோதோம் - சுஜாதா தேசிகன்


ஆண்டாள் சம்பந்தமாக வைரமும் முத்துவுமாக இரண்டு சம்பவங்களை வாசகர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

சம்பவம் 1:

அனந்தாழ்வான் ஸ்ரீராமானுஜரின் பிரதான சீடர்களில் ஒருவர். ஸ்ரீராமானுஜரின் ஆசையைப் பூர்த்தி செய்ய, திருமலை திருவேங்கடப் பெருமாளுக்குப் புஷ்ப கைங்கரியம் செய்து வந்தார். ஒரு நாள் அவருக்கு ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் ஆண்டாளை சேவிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. திருவேங்கமுடையானிடம் தன் விருப்பத்தைச் சொல்ல, அவரும் “சரி” என்று உத்தரவு கொடுத்தார்.

அனந்தாழ்வான் உடனே அடியார்களுடன் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் வந்தடைந்தார்.

ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் குளத்தில் நீராடிவிட்டு மற்ற அடியார்கள் ஆண்டாள் நாச்சியாரை சேவிக்க உள்ளே சென்றபோது, கோயிலில் அனந்தாழ்வானைக் காணவில்லை. அவர்கள் அவரைத் தேடிக்கொண்டு திரும்ப வந்தபோது அனந்தாழ்வான் குளத்திலேயே கையைவிட்டு எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தார்.

“ஏதாவது தொலைத்துவிட்டீரா?” என்றார்கள் உடன் வந்தவர்கள்.

“இல்லை.. இங்கேதான் ஆண்டாள் தினமும் குளித்திருப்பாள். அவள் தேய்த்துக்கொண்ட மஞ்சள் ஏதாவது கிடைத்தால் திருவேங்கடமுடையானுக்குப் பரிசாகக் கொடுக்கலாம் என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்றார்.

ஆண்டாள் வாழ்ந்த காலம் என்ன, இவர் வாழ்ந்த காலம் என்ன? பக்திக்கு பிரேமம்தான் முக்கியம். காலம் கடந்த பக்தி!

சம்பவம் 2:

ஸ்ரீராமானுஜருக்கு வலது கரம் கூரத்தழ்வான் என்று சொல்லலாம். ஆழ்வானுடைய மனைவி பெயர் ஆண்டாள், மகன் ஸ்ரீபராசர பட்டர். கூரத்தழ்வான் அவர் மனைவி ஆண்டாள், பராசரபட்டர் என மூவருமே மிகுந்த ஞானவான்கள்.

பட்டர் தன் இல்லத்தில் தினமும் அருளிச்செயல்களின் காலட்சேபம் சாதிப்பார். ஒருநாள் திருப்பாவையை காலட்சேபம் சாதித்து முடித்தபின் சிஷ்யர்கள் அவர் ஸ்ரீபாத தீர்த்தத்தைப் பிரசாதமாக வாங்கிக்கொண்டு சென்றார்கள்.

இதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த அவர் தாயார் ஆண்டாள், தனக்கு அந்த ஸ்ரீபாத தீர்த்தப் பிரசாதம் வேண்டும் என்று பிரியப்பட்டார். தாம் சென்று கேட்டால் பட்டர் மறுத்துவிடுவார் என்பதால் அங்கேயிருந்த சிஷ்யன் ஒருவனிடம் வாங்கி வரச்சொல்லி அதை ஸ்வீகரித்துக்கொண்டார்.

இதைக் கவனித்த பட்டர் கலங்கினார். “மகனுடைய ஸ்ரீபாத தீர்த்தத்தைத் தாய் எடுத்துக்கொள்ளுவது தகுமோ?” என வினவினார். அதற்கு ஆண்டாள் சொன்ன பதில், “சிற்பி பெருமாள் சிலையை வடிக்கிறார் என்பதால் அவர் அதை வணங்காமல் இருப்பாரா? அதே போல்தான் நான் உன்னைப் பெற்ற தாயாக இருந்தாலும் ஆண்டாள் அருளிய திருப்பாவையைச் சொன்ன உன் ஸ்ரீபாத தீர்த்தத்தை எடுத்துக்கொண்டேன்.”

இந்தச் சம்பவங்கள் சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்தவை. குருபரம்பரையில் உள்ளன. ஆண்டாளின் பெருமையும், திருப்பாவைக்கு ஆசாரியர்கள் கொடுத்த முக்கியத்துவமும் இதில் புலப்படும்.

குருபரம்பரைப்படி, ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரே நம் ஆண்டாளின் பிறப்பிடமாகும். கலியுகத்தின் ஒரு நள வருஷத்தில் ஆடி மாதம் சுக்ல சனிக்கிழமை கூடிய பூர நட்சத்திரத்தில் பெரியாழ்வார் கொத்தி வைத்த பூமியில் துளசி மடியில் கிடந்த பெண் குழந்தையைப் பெரியாழ்வார் எடுத்து ‘கோதை’ எனப் பெயரிட்டு வளர்த்தார்.

ஆண்டாள் யார் வைத்த பெயர்?

ஆண்டாள் என்ற பெயரைப் பல நூற்றாண்டுகளாகச் சொல்லிவருகிறோம். ஆனால் ஆண்டாள் தன்னை ‘ஆண்டாள்’ என்று எங்கும் சொல்லிக்கொள்ளவில்லை. அதே போல பெரியாழ்வாரும் ஆண்டாள் என்று எங்கும் குறிப்பிடவில்லை.

ஆண்டாள் தன்னை ‘சுரும்பார் குழல்கோதை’ (நாச்சியார் திருமொழி) என்றும் ‘பட்டர்பிரான்கோதை சொன்ன’ (திருப்பாவை) என்றும், தன்னைக் கோதை என்றேதான் அடையாளப்படுத்திக்கொள்கிறாள்.

தினமும் பூமாலை கைங்கரியம் செய்து வந்த பெரியாழ்வார் ‘கோதை’ என்ற பெயரை ஆண்டாளுக்குச் சூட்டினார். கோதை என்றால் மாலை என்று பொருள். கோதை சம்ஸ்கிருத சொல் கிடையாது. அதை சம்ஸ்கிருதத்தில் உச்சரித்தால் ‘கோதா’ என்று வரும் (உதாரணம் - ஸ்வாமி தேசிகனின் கோதாஸ்துதி) கோதா என்றால் ‘நல் வார்த்தையை அருளிச்செய்தவள்’ என்று பொருள். பூமாலையைச் சூடிக்கொடுத்தாள்; பாமாலையைப் பாடிக்கொடுத்தாள். இரண்டு தன்மைக்கும் ஏற்றபடி அமைந்துள்ளது இதன் சிறப்பு.

ஆண்டாள் பிரசித்தமான பெயராக விளங்குகிறது. அது யார் சூட்டிய பெயர் என்று தெரியவில்லை. நாதமுனிகளின் சீடரான ஸ்ரீ உய்யக்கொண்டார் திருப்பாவை தனியனில்

அன்ன வயற்புதுவை ஆண்டாள் அரங்கற்குப்
பன்னு திருப்பாவைப் பல்பதியம் – இன்னிசையால்
பாடிக் கொடுத்தாள்நற் பாமாலை; பூமாலை
சூடிக் கொடுத்தாளைச் சொல்லு

என்கிறார். இங்கேதான் முதன்முதலில் ஆண்டாள் என்ற பெயர் வருகிறது.

நாச்சியார் திருமொழியில் நாதமுனிகளின் இன்னொரு சீடரான ஸ்ரீ திருக்கண்ணமங்கையாண்டான் தனியனில் .

அல்லிநாள் தாமரைமேல் ஆரணங்கின் இன்துணைவி
மல்லிநாடு ஆண்ட மடமயில் - மெல்லியலாள்
ஆயர்குல வேந்தன் ஆகத்தாள், தென்புதுவை
வேயர் பயந்த விளக்கு.

மல்லிநாடு - ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர். அதை ஆண்ட மடமயில் என்கிறார். பாண்டிய அரசன் தன் செல்வாக்கினால் நாட்டை ஆண்டான். ஆண்டாள் தன் பக்தியின் சொல்வாக்கினால் நாட்டை ஆண்டாள். அதனால் ஆண்டாள் என்றால் மல்லிநாட்டை பக்தியால் ஆண்டவள்.

மீண்டும் ஆண்டாளின் கதைக்குப் போகலாம்.

ஒவ்வொரு நாளும் பெரியாழ்வார் பெருமாளுக்குத் தொடுக்கும் மாலைகளைத் தானே ரகசியமாகச் சூடி கண்ணாடியில் அழகுபார்த்து, இந்த அழகு பெருமானை மணக்க தனக்குப் பொருந்துமோ என எண்ணிக் கொடுத்தனுப்பிக் கொண்டிருக்கும்போது ஒருநாள் பெரியாழ்வார் இதைப் பார்த்துவிட்டு, “இது தகாத காரியம்” என்று கோபித்துக்கொண்டார்.

அதன்படி மறுநாள் ஆண்டாள் சூடாத மாலையை எடுத்துக்கொண்டு அவர் கோயிலுக்குச் சென்றபோது பெருமாள், “அந்தப் பெண் சூடிய மாலைதான் எனக்கு உவப்பானது; அதை எடுத்து வாரும்!” என்றாராம்.

பெரியாழ்வார் வியந்து, ‘நம் பெண் மானிடப் பிறவி இல்லை; பூமிப்பிராட்டியின் அம்சம்’ என்றுணர்ந்து ‘சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி’ என்று பெயரிட்டு அழைத்து வந்தார். அவளுக்கு மணப்பருவம் நெருங்க, பெரியாழ்வார் “நீ யாரை மணம் செய்துகொள்வாய்?” என்று கேட்க, “பெருமாளையே மணக்க விரும்புகிறேன். மனிதர்கள் என்கிற வார்த்தை காதில் பட்டாலே என்னால் வாழ முடியாது” என்று சொல்லிவிட்டாள்.

பெரியாழ்வார் எல்லாத் திவ்யதேசங்களின் பெருமாள் பெயர்களையும் சொல்ல, திருவரங்கனின் பெயர் கேட்டதும் ஆண்டாள் நாணினாள்.

இந்தத் திருமணம் எவ்வாறு சாத்தியம் என்று பெரியாழ்வார் கவலைப்பட, அவர் கனவில் பெருமாள் தோன்றி ‘அவளை அலங்கரித்துக் கோயில் என்னும் திருவரங்கத்துக்கு அழைத்து வா!’ என்று கட்டளையிட்டார். கோயில் பரிசனங்களுக்கும் அவள் வரவைத் தெரிவித்தார். அவ்வாறே பெரியாழ்வார் கோதையை அலங்கரித்து திருவரங்கத்துக்கு அழைத்து வர, அவர்களுக்கு அங்கே பெரிய வரவேற்பு. பெருமானிடத்தில் அவளை விட்டுவிட, கோதை அவருடன் ஐக்கியமாகி மறைந்து போனாள் என்பது குருபரம்பரைக் கதை.

சீதையை பூமியில் கண்டெடுத்த ஜனகர் மாதிரி ஆண்டாளை பெரியாழ்வார் கண்டெடுத்தார். அதனால் இருவரும் பூமாதேவியாகவே போற்றப்படுகிறார்கள்.

“பெரியாழ்வார் பெற்றெடுத்த பெண்பிள்ளை வாழியே” என்று ஆண்டாளின் வாழி திருநாமம் பல காலமாகக் கோயில்களிலும் வீடுகளிலும் சேவிக்கப்படுகிறது (ஓதப்படுகிறது). பெரியாழ்வார் துளசித் தோட்டத்தில் கண்டெடுத்தார், அதனால் “பெரியாழ்வார் கண்டெடுத்த பெண்பிள்ளை வாழியே” என்றுதானே இருக்க வேண்டும்? பெரியாழ்வார் கண்டெடுத்தவராக இருக்கலாம். ஆனால் ஆண்டாளுக்கு அவர் என்றுமே பெற்றெடுத்தவர்தான்!.

பழந்தமிழ் இலக்கியமான பரிபாடலில் தான் விரும்பும் ஆண்மகனை அடைய, பெண்கள் நீராடி நோன்பு நோற்ற செய்தியைப் பரிமேலழகர் தன்னுடைய உரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார். சாதாரண ஆண்மகனை அடைய விரும்பாமல், பெருமாளையே அடைய பாவை நோன்பு நோற்று அந்த மரபை மீறினாள் ஆண்டாள்.

மானுட நோன்பை தெய்வத்தை அடையப் பயன்படுத்தும்போது, அந்தரங்கமும் அன்னியோன்யமும் எச்சிலும் வாசனைகளும், முலைகளும், ‘கொச்சை’ நீக்கப்பட்டு, காமம் காதலாகிப் பக்தியாகிறது.

கடவுளுக்காகத் தன்னையே அர்ப்பணித்த பெண்கள் என சரித்திரத்தில் மீராபாய், காரைக்கால் அம்மையார் என்று பல உதாரணங்கள் உண்டு. ஆண்டாள் இவர்களுக்கெல்லாம் முன்னோடி.

மற்ற ஆழ்வார்கள் நாயகி பாவத்தில் பெருமாளை அணுகினார்கள். ஆடவரை ஆடவர்கண்டு காமுறுவதைக் காட்டிலும் பெண் காமுறுதல் என்பதில் ஏற்றம் அதிகம். ஆண்டாள், நாயகியாகவே பெருமாளை அணுகினாள்.

‘ஒழிக்க ஒழியாத’ உறவானது பகவானுக்கும் பக்தனுக்கும் உள்ள பரஸ்பர பந்தத்தை நிலைநிறுத்துவது என்பது ஸ்ரீவைணவத்தின் ஆதாரக் கருத்து.

ஸ்ரீராமானுஜருக்கு முன்பு ஒருவழிப் பாதையாக இருந்த ஸ்ரீவைணவ மரபை, எந்தத் தகுதியும் வேண்டாம், ‘ஆசை’ என்ற ஒரு தகுதி இருந்தாலே போதுமானது என்று ஸ்ரீராமானுஜர் மாற்றியமைத்தார். அவர் மனதில் மாற்றத்துக்கான காரணம் ஆண்டாளின் திருப்பாவை. ஸ்ரீராமானுஜர் தன்னை ‘திருப்பாவை ஜீயர்’ என்றே அழைக்கவேண்டும் என்றும் அதுவே தனக்கு உவப்பான பெயர் என்றும் கூறியுள்ளார். இன்றளவும் ஆண்டாளின் ஆசையை நிறைவேற்றிய அண்ணனாகக் கொண்டாடப்படுகிறார்.

ஸ்வாமி தேசிகன் கோதாஸ்துதியில் ஆண்டாளின் பெருமையைப் போற்றுகிறார். மணவாள மாமுனிகள் “இன்றோ திருவாடிப் பூரம் எமக்காக அன்றோ இங்காண்டாள் அவதரித்தாள்” என்று அனுபவிக்கிறார்.

ஸ்ரீவைணவ ‘வ்யாக்யான சக்கரவர்த்தி’ என்று போற்றப்படும் உரையாசிரியர் ஸ்ரீபெரியவாச்சான் பிள்ளை ஆண்டாளைப் பற்றி இப்படிக் கூறுகிறார்

“முனிவர்களையும் ஆழ்வார்களையும் ஒப்பிட்டால் முனிவர்களின் பக்தி அணுவளவாகவும், ஆழ்வார்களின் பக்தி மலைபோலவும் இருக்கும். ஆழ்வார்களை எடுத்துக்கொண்டாள் மற்ற ஆழ்வார்களின் பக்தி அணுவளவாகவும், பெரியாழ்வார் பக்தி மலை போலவும் இருக்கும். பெரியாழ்வார் பக்தியையும் ஆண்டாளின் பக்தியையும் ஒப்பிட்டால் பெரியாழ்வாரின் பக்தி அணுவளவாகவும், ஆண்டாளின் பக்தி மலையளவாகவும் காட்சி அளிக்கிறது” என்கிறார்.

ஐயங்கார்கள் மட்டும் இல்லாமல் சைவர்கள், ரெட்டியார், செட்டியார், நாயுடு என்று பல சமூகத்தினரும் ஆண்டாளைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆண்டாளே பூமிப்பிராட்டி என்பது ஸ்ரீவைணவர்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. எல்லா திவ்யதேசக் கோயில்களிலும் ஆண்டாளுக்குத் தனி சன்னதியே உண்டு.

‘அம்மா அப்பா’ ‘மம்மி டாடி’யாக மாறி, டைனிங் டேபிளில் கூட ஆங்கிலத்திலேயே பேசிக்கொள்ளும் சமூகத்தில், இன்றும் மார்கழி மாதம் முழுவதும் பல இடங்களில் ஆண்டாளின் திருப்பாவை ஒலித்துக் கொண்டிருப்பது அதிசயமே.

மார்கழியே ஸ்ரீவைஷ்ணவ மாசம். இது ‘மதி’ நிறைந்த நாளில் ஆரம்பிக்கிறது. அப்பேர்ப்பட்ட மார்கழியில் வைரமுத்து அவர்கள் ஆண்டாள் பற்றி கூறிய கருத்துகள் சர்ச்சையாகி, வருத்த அறிக்கைகளும், கண்டனப் போராட்டங்களும் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.

ராஜாஜி கூட ஆண்டாளைப் பற்றி கருத்துக் கூறியிருக்கிறார், அவரை எதிர்க்கவில்லையே என்ற ரீதியில் பலர் பேசுகிறார்கள். ராஜாஜி ஸ்ரீராமாயணம், ஸ்ரீமஹாபாரதம், நம்மாழ்வார் பாசுரத்தின் சாரம் (பக்தி நெறி) என்று பல முக்கியமான விஷயங்களை எழுதியிருக்கிறார். அவர் பெரியாழ்வார் பாடலின் சாயல் ஆண்டாளிடம் இருக்கிறது, பெரியாழ்வாரே ஆண்டாள் என்ற பெயரில் எழுதியிருந்தாலும் எழுதியிருக்கலாம் என்றார்.

ஆனால் வைரமுத்து? அவர் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு இஸ்லாமியக் கூட்டத்தில் ஸ்ரீராமர் பற்றிப் பேசிய இரண்டு நிமிடப் பேச்சு இந்துக்களின் ரத்தக் கொதிப்பை அதிகப்படுத்தும். “ராமர் அவதாரமா, மனிதனா? மனிதன் என்றால் எதற்குக் கோயில்? அவதாரம் என்றால் அவர் பிறக்கவே இல்லை, பிறகு எதற்குப் பிறப்பிடம் (அயோத்தியா)?” என்ற ரீதியில் பிதற்றிக்கொண்டு போகும் நாத்திகப் பேச்சு.

ஆண்டாள் ஸ்ரீராமரை ‘மனதுக்கு இனியான்’ என்கிறார். ராமர் மேல் இவ்வளவு காழ்ப்புணர்வு வைத்துக்கொண்டு ஆண்டாளைப் பற்றி இவர் உயர்த்திப் பேசினேன், அவள் என் தாய் என்று எல்லாம் பேசுவது எப்படி ‘மனதுக்கு இனிமையாக’ அமையும்?

தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சராக இருந்த கலைஞர் கண்ணனைத் திருடன் என்றார், ராமர் என்ன என்ஜினியரா என்றார். ஸ்ரீரங்கம் ராஜகோபுரம் முன்பு பெரியார் சிலையை நிறுவினார்கள், ஸ்ரீரங்கம் தாயார் சன்னதி வாசலில் தி.க கொடியை உயர்த்தினார்கள்... அந்தப் பள்ளியிலிருந்து வரும் இவர் ஆண்டாளைத் தெய்வமாகப் பார்க்கவே முடியாது.

பல திராவிடத் தலைவர்கள் கொச்சையாகப் பேசி, செயல்பட்டபோதும் இந்நாள் வரை கண்டனம் தெரிவித்துவிட்டு வீட்டில் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஸ்ரீவைணவர்கள், ஆண்டாள் பற்றி, அதுவும் கடைசியில் ஒரேயொரு மேற்கோள் காட்டியவுடன் பொங்கியதற்கு என்ன காரணம்?

பொதுவாகவே பெண்களிடம் நமக்கு ஒரு பரிவு உண்டு. அம்மா, அக்கா காதலி என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். தமிழக அரசியலில் உற்று நோக்கினால் எம்.ஜி.ஆர் வயதான பாட்டிகளிடம் அன்பாக போஸ் கொடுக்கும் தேர்தல் பிரச்சார படங்கள்; ‘தாயில்லாமல் நானில்லை’ போன்ற பாடல்கள் - இவையெல்லாம் பெண்களை டார்கெட் செய்பவை. பல அரசியல் தலைவர்கள் வேட்டி கிழிந்து சட்டசபையிலிருந்து வெளியே வரும்போது நமக்குச் சிரிப்புதான் வரும், ஆனால் ஜெயலலிதா சட்டசபையில் தாக்கப்பட்டபோது?

தமிழர் வீரம், ஜல்லிக் கட்டு என்றெல்லாம் பேசுபவர்கள்கூட, தங்களால் ஒருவனை வீழ்த்த முடியவில்லை என்றால் உடனே அவர்கள் கையில் எடுக்கும் ஆயுதம் வேலோ கத்தியோ இல்லை. ஜாதி, இனம் அல்லது இருக்கவே இருக்கிறார்கள் பெண்கள். இந்த வீரத்திற்குப் பெயர் கையாலாகாத்தனம்.

தமிழக அரசியலில் பல உதாரணங்கள் உண்டு. எம்.ஜி.ஆர் மலையாளி, ரஜினி ஒரு கன்னடர். ஜெயலலிதா ‘பாப்பாத்தி’, எங்கள் முன்னாடி ‘டான்ஸ்’ ஆடினாள் என்ற வசைப்பேச்சுகள் எப்படியாவது அவர்களை வீழ்த்தப் பேசிய பேச்சுக்களே.

தமிழகத்தில் நாத்திகம் என்பது ஹிந்து துவேஷம், குறிப்பாகப் பிராமணத் துவேஷம். பல ஆண்டுகளாக இந்த துவேஷத்தைப் பொறுத்துக்கொண்டவர்கள் ஆண்டாள் பற்றிய பேச்சுக்குப் பின் நிமிர்ந்து நிற்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

இன்று பல ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் எழுதுபவர்கள் அவர்களின் கொள்ளுத்தாத்தாவின் கொள்ளுத்தாத்தா யார் என்றால் முழிப்பார்கள். ஆனால் அவர்கள் ஆண்டாள் எங்கே பிறந்தாள், ராமர் பிறந்தாரா என்று ஆராய்ச்சி செய்வது விந்தை.

ஆண்டாள் யார் என்பதை அவள் எழுதிய திருப்பாவையும் நாச்சியார் திருமொழியும் மட்டுமே நமக்குப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. முழுத் திருப்பாவையில் வருவதையும் பட்டியலிட்டால் ஒரு அழகிய கிராமம் நம் கண்முன்னே தெரியும். திருப்பாவையை நிறைவு செய்யும் முப்பதாம் பாடல் ‘பட்டரின் மகளான கோதை சொன்ன சங்கத் தமிழ்மாலை’ முப்பதையும் தப்பில்லாமல் சொல்பவர்கள் திருமாலின் திருவருள் பெற்று இன்புறுவர் என முடிகிறது.

சில மாதங்களுக்கு முன் கயாவிற்குச் சென்று அம்மாவிற்கு 64 பிண்டம் வைத்தபோது கண்கலங்கினேன். ஏன் வைக்கிறோம் என்று சொன்ன ஸ்ரீ உ.வே.வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் கண்கலங்கினார். பகுத்தறிவு, நாத்திகம் பேசும் ஞாநி, ‘எதிக்ஸ்’ பற்றிப் பேசும் ஒரு விடியோவில் தன் அம்மாவைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது ஒரு நிமிடம் கண்கலங்குகிறார். தாய் என்றால் அன்பு. நம் எல்லோருக்கும் பூமித்தாயாக மதிக்கும் ஆண்டாளைப் பற்றி பேசினால் கோபம் வராதா?

திருப்பாவையின் இரண்டாம் பாசுரத்தில் ஆண்டாள் “தீக்குறளை சென்றோதோம்” என்கிறாள். அதாவது பிறர்க்குத் தீமை விளைவிக்கின்ற பொய்யான சொற்களை ஒருக்காலும் சொல்ல மாட்டோம் என்கிறாள்.

வாழைப்பழத்தை விட்டுவிட்டு அதன் தோலைச் சாப்பிடுவது மாதிரி வைரமுத்து ஆண்டாளைச் சரியாக படிக்காமல் ‘தீக்குறளை சென்று ஓதியதால்’ வந்த வினை. ஆங்கிலத்தில் சொல்லுவது போல இது ஒரு ‘snowball effect’. பல காலமாகவே கோபத்தில் இருந்த சமூகம், பெற்ற தாயைப் பழித்ததால் இன்று எதிர்ப்புடன் வெளிவந்திருக்கிறது.

*****

கணிகையரும் தேவரடியாரும் - பத்ரி சேஷாத்ரி


இளங்கோ அடிகள் எழுதிய சிலப்பதிகாரத்தின் முக்கியப் பாத்திரம் மாதவி. இவள் கணிகையர் குலத்தைச் சேர்ந்தவள். மாதவி கல்வியிலும் கலைகளிலும் சிறந்தவள். ஆடல், பாடல் மட்டுமல்ல, கவிதை எழுதத் தெரிந்தவள். பேச்சுக்கலையில் வல்லவள். சோழ அரசன்முன் நாட்டியம் ஆடி, முத்துமாலையையும் தலைக்கோலையும் பொற்காசுகளையும் பரிசாகப் பெற்றவள்.

அவளுடைய கலையும் அறிவும், ஆடவர்களைத் தம்பால் இழுத்து அவர்களிடமிருந்து தன் வாழ்க்கைக்கான பொருளைப் பெறுவதற்காகப் பயன்பட்டது. சங்ககாலக் கணிகையர்மீது இன்றைய இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டு அற மதிப்பீடுகளைக் கொண்டு தீர்ப்பு எழுதல் தகாது. எனவே தள்ளியிருந்து, அந்தக் கால நடைமுறைகளை விருப்பு வெறுப்பின்றிப் பார்ப்போம்.

மாதவியின் தாயார் என்ன செய்கிறார்? மாதவி பரிசாகப் பெற்ற முத்துமாலையைக் கடைத்தெருவில் ஏலம் விட வேலைக்காரியை அனுப்புகிறார். மாலையை அதிக விலைக்கு எடுக்கும் ஆடவனுக்கு மாலை மட்டுமல்ல, மாதவியும் கிடைப்பாள். அப்படி மாலையை வாங்கியவன்தான் கோவலன். அவன் உடனேயே தன் மனைவி கண்ணகியை விட்டுவிட்டு மாதவியுடன் வாழ்க்கை நடத்தத் தொடங்குகிறான். பின் மாதவிமீது கோபம் கொண்டு, கண்ணகியிடம் திரும்பச் செல்கிறான்.

மாதவி கணிகையர் குலத்தவள்தான். ஆனால் அந்தக் குல வழக்கப்படி, அவள் உடனே இன்னொரு ஆடவனைத் தேடிச் சென்றுவிடவில்லை. தன்னைக் கோவலன் மறந்தாலும் தான் அவனை மறக்கமாட்டேன் என்று வாழ்கிறாள். அவனுடன் கூடிப் பெற்ற மணிமேகலை என்ற பெண்ணை வளர்க்கிறாள். அந்தப் பெண் பின்னர் புத்த பிட்சுணியாக ஆனதை சீத்தலைச் சாத்தனார் எழுதிய ‘மணிமேகலை’ காப்பியம் கூறுகிறது.

சங்க இலக்கியத்தில் மருத நிலத்துக்கு உரிய உரிப்பொருள் ‘ஊடலும் ஊடல் நிமித்தமும்’. வேறு ஒருத்தியுடன் வாழ்ந்த தலைவனிடத்தில் தலைவி பிணங்கியிருத்தல்தான் ஊடல் என்கிறார்கள் உரையாசிரியர்கள். இந்த வேறு ஒருத்தி என்பவள், மாதவி போன்ற கணிகை. சங்க இலக்கிய காலம் தொட்டே கணிகையர்கள் இருந்துவந்திருக்கின்றனர். தொல்காப்பியமும் சங்கப் பாடல்களும் இதற்குச் சான்று. சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் இதற்குச் சான்று.

திருக்குறள் இப்படிப்பட்ட கணிகையர்களைக் கண்டிக்க ஒரு முழு அதிகாரத்தையே ஒதுக்கியுள்ளது. 92ம் அதிகாரம், ‘வரைவின் மகளிர்’ குறித்தது. இந்த அதிகாரம் முழுவதும் திருவள்ளுவர் கணிகையர்களைக் காய்ச்சி எடுக்கிறார். கடுமையான சொற்களால் அவர்களைத் திட்டுகிறார். ‘பொருள்விழையும் ஆய்தொடியார்’, ‘பண்பின் மகளிர்’, ‘பொருட்பெண்டிர்’, ‘மாய மகளிர்’, ‘வரைவிலா மாணிழையார்’, ‘இருமனப் பெண்டிர்’ என்று தூற்றுகிறார். கணிகையருக்குப் பொருள் ஒன்றே பிரதானம். அவர்களுக்கு வரம்பு கிடையாது. பண்பற்றவர்கள். ஆண்களை மயக்கி ஏமாற்றுபவர்கள். உடல் ஓரிடம், மனம் ஓரிடம் என்று இருப்போர். இப்படிப்பட்ட பொதுமகளிரை நாடுபவன் பற்றி லேசாகத் திட்டினாலும், பெரும்பாலான சுடுசொற்கள், இந்தப் பெண்கள்மீதுதான்.

பன்னிரு ஆழ்வார்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றை நமக்குச் சொல்வது ‘குரு பரம்பரப் பிரபாவம்’ என்னும் நூல். அதிலும் ஒரு கணிகையைக் காண்கிறோம். தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரின் வாழ்க்கையில் அப்படி ஒருத்தி வருகிறாள்.

தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரின் இயற்பெயர் விப்ர நாராயணன். மணவாழ்வில் ஈடுபட விருப்பம் இல்லாதவராக, திருவரங்கக் கோயிலில் பூச்செடிகளை நட்டுப் பராமரிக்கும் நந்தவனக் கைங்கர்யம் செய்துவந்தார். பார்க்க அழகான இளைஞர். ஒருநாள் உறையூரில் இருந்த சோழ மன்னனிடம் பரிசுகளைப் பெற்றுத் திரும்பிவந்துகொண்டிருந்த கணிகையான தேவதேவி என்பவள், அரங்கனைச் சேவிக்க வந்தாள். வந்தவள், விப்ர நாராயணன்மீது மையல் கொண்டாள்.

விப்ர நாராயணன் போன்றோர் தேவதேவி போன்றோரை ஏறெடுத்தும் பார்க்க மாட்டார் என்றாள் தேவதேவியின் சகோதரி. சகோதரிகள் இருவரும் பந்தயம் வைத்துக்கொண்டனர். தேவதேவி விப்ர நாராயணனை மயக்கிவிட்டால், அவளுக்கு அவளுடைய சகோதரி ஆறு மாதம் அடிமையாக இருப்பாள். அப்படிச் செய்யத் தவறிவிட்டால், தேவதேவி தன் சகோதரிக்கு ஆறு மாதம் அடிமை.

தேவதேவி, சாதாரண உடை தரித்து, விப்ர நாராயணனுக்கு உதவியாக இருக்கத் தொடங்கினாள். தினசரி நந்தவனக் கைங்கர்யம் முடிந்ததும், விப்ர நாராயணன் உள்ளே உறங்க, இவள் வெளியே உறங்குவாள். ஒரு மழை நாளில், தேவதேவி குளிரால் நடுங்குவாளே என்று அவளை உள்ளே உறங்க அனுமதிக்கிறார். அவளோ அதனைச் சாக்காக வைத்து, அவரை மயக்கித் தன்வயப்படுத்துகிறாள். விப்ர நாராயணன் அரங்கனை மறக்கிறார். இனி தேவதேவிதான் எல்லாம் அவருக்கு.

தன் பந்தயத்தில் வெற்றியடைந்த தேவதேவி, விப்ர நாராயணனை விட்டுவிட்டு, மீண்டும் தன் தொழிலுக்குச் சென்றுவிடுகிறாள். தேடிச் செல்லும் விப்ர நாராயணனை தேவதேவி அவமதிக்கிறாள். பொருள் இருந்தால் மட்டுமே அவரை வீட்டுக்குள் அனுமதிக்க முடியும் என்கிறாள். ஏங்கித் தவிக்கும் விப்ர நாராயணனைக் காப்பாற்ற முன்வருகிறான் திருவரங்கன்.

அழகிய மணவாள தாஸன் என்ற பெயர் தரித்து, கோயிலில் இருக்கும் பொன்வட்டிலை எடுத்துக்கொண்டுபோய் தேவதேவியிடம் அளித்து, விப்ர நாராயணன் கொடுக்கச் சொன்னதாகச் சொல்கிறான் திருவரங்கன். பொன்வட்டில் களவு போன செய்தி அரசனுக்குப் போகிறது. அரசன் காவலர்களை நாலா திசைக்கும் அனுப்புகிறான். தேவதேவியின் வீட்டு வேலைக்காரி, தன் எஜமானி வீட்டில் கண்ட பொன்வட்டில் குறித்துத் தகவல் சொல்கிறாள். தேவதேவி கைதாகிறாள். அவள் காட்டிக் கொடுக்க, விப்ர நாராயணனும் கைதாகிறார்.

பின், அரங்கனின் திருவிளையாடல் முடிவுக்கு வருகிறது. அரசனின் கனவில் போய் நடந்த உண்மைகளைக் கூற, அரசன் விப்ர நாராயணனையும் தேவதேவியையும் விடுதலை செய்கிறான். விப்ர நாராயணன் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் ஆகிறார். திருமாலை, திருப்பள்ளியெழுச்சி என்னும் பாசுரங்களைப் பாடுகிறார்.

தேவதேவி என்னவாகிறாள்? அவள் கணிகை வாழ்க்கையை விடுத்து, தன் இறுதிக்காலம் வரையில் திருவரங்கன் கோவிலில் கைங்கர்யம் செய்து வாழ்கிறாள்.

கணிகையர் யார் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவர்கள் ‘அநாதி காலம்’ தொட்டே தமிழ்ச் சமூகத்தின் பிரிக்க முடியாத ஓர் அங்கமாக இருப்பதும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஆனால் தேவரடியார் என்போர் யார்? அவர்கள் எப்போதிலிருந்து தமிழ்ச் சமூகத்தில் தென்பட ஆரம்பித்தனர்?

தேவரடியார் என்பார் சிவன், விஷ்ணு ஆகிய பெருந்தெய்வக் கோயிலுக்கு உரித்தானோர் என்று தெரிகிறது. சங்க இலக்கியத்திலோ, காப்பியங்களிலோ, இந்த வார்த்தையை அல்லது இதனை ஒத்த வார்த்தையைக் காண முடிவதில்லை. கோயில் கல்வெட்டுகளிலும் ஆகமங்களிலும்தான் தேவரடியார் அல்லது தளிப்பெண்டுகள் பற்றிய குறிப்புகள் வர ஆரம்பிக்கின்றன.

சோழர் காலக் கல்வெட்டுகளில்தான் முதல்முறையாக தேவரடியார் குறித்த தகவல்கள் வர ஆரம்பிக்கின்றன என்று நினைக்கிறேன். கிட்டத்தட்ட பல்லவர் ஆட்சியின் இறுதிப் பகுதியில்தான் சைவ, வைணவ ஆகமங்கள் எழுதப்பட்டிருக்கவேண்டும். சைவ ஆகமங்களும் வைணவ பாஞ்சராத்ர ஆகமங்களும் கடவுள் வழிபாட்டின்போது நாட்டியத்தின் தேவை குறித்துப் பேசுகின்றன. பாஞ்சராத்ரத்தில் வழிபாட்டின்போது பல்வேறு முத்திரைகள் காட்டப்படவேண்டும். இன்றும் அர்ச்சகர்கள் இவற்றைச் செய்வதை நீங்கள் பார்க்கலாம். ஆகம வழிபாடு நிலையான காலத்தில், நாட்டியப் பெண்டிர் இவற்றைச் செய்திருக்கலாம் என்று தெரிகிறது. அப்படிப் பார்க்கையில் தேவரடியார் என்போர், ஆகமக் கோவில்களில் அர்ச்சகர்களுக்கு அடுத்தபடி கடவுள் வழிபாட்டுக்கு முக்கியத் தேவையாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் கல்வெட்டுகள், அவர்களுடைய உயர்ந்த சமூக நிலையைக் காட்டுகிறது. அரசர்கள் இப்பெண்களுக்கு நிலங்களை எழுதிவைத்துள்ளனர். இப்பெண்கள், கோயில்களுக்குப் பெருங்கொடைகளைக் கொடுத்துள்ளனர்.

இவர்கள் நிச்சயமாக விலைமாதர் அல்லர் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஏனெனில் பொருள் வேண்டி அவர்கள் பிற ஆண்களை நாடிச் செல்லவேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்கவில்லை. அதே நேரம், இவர்கள் விரும்பினால், தேவரடியாராக இருப்பதை விடுத்து மண வாழ்விலும் ஈடுபட முடிந்திருக்கிறது. இதற்கான ஆதாரங்களும் கல்வெட்டுகளில் கிடைக்கின்றன.

சோழர் காலத்தில் பெரிதாக நிலை பெற்ற தேவரடியார் வழக்கம், பாண்டியர் காலத்திலும், பின்னர் விஜயநகர, நாயக்கர் காலத்திலும் தொடர்ந்து வழக்கில் இருந்துள்ளது. நாயக்கர் வீழ்ச்சிக்குப்பின், இம்முறையில் மாற்றம் வந்திருக்கவேண்டும். அப்போதுதான் தேவரடியாராக இருந்த பலரும் வாழ வழியில்லாமல் கணிகையர் தொழிலை நாடியிருக்கவேண்டும். அதுவும்கூட அனைவரும் அத்தொழிலில்தான் ஈடுபட்டார்கள் என்று சொல்ல முடியாது.

1947ம் ஆண்டு, சென்னை சட்டமன்றத்தில் ‘தேவதாசி ஒழிப்புச் சட்டம்’ கொண்டுவரப்பட்டது. கோயிலுக்குப் பெண்களை ‘நேர்ந்துவிடுவது’ அதன்மூலம் தடை செய்யப்பட்டது. இதன் அடிப்படை நோக்கம், உண்மையில் விபசாரத்தைத் தடை செய்வதுதான். கோயிலுக்கு தேவரடியார்களாக நேர்ந்துவிடப்பட்டவர்கள்தான் விபசாரத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள் என்று இந்த மசோதாவைக் கொண்டுவந்தவர்கள் கருதினர். இது முழு உண்மையன்று என்று அப்போதே தேவரடியார் பலரும் வாதிட்டனர். தேவரடியாராக இருந்த பல பெண்கள் விபசாரத்தில் ஈடுபடவில்லை; ஆடல் பாடல் கலைகளை மட்டுமே அவர்கள் கைக்கொண்டிருந்தனர். அதே நேரம் தேவரடியாராக இல்லாத பலரும் விபசாரத்தில் ஈடுபட்டுவந்தனர். இந்தச் சட்டம் இயற்றப்பட்டப்பட்ட பின்னரும் விபசாரத்தில் எந்தக் குறைவும் இருக்கவில்லை. அத்தொழில் தொடர்ந்து நடந்தபடியே இருந்தது.

இருபதாம் நூற்றாண்டில்தான் ‘தேவரடியார்’ என்ற சொல், கடும் வசவுச் சொல்லாக மாறியது என்பதை யூகிக்க முடிகிறது. தேவடியா, தேவடிச்சி போன்ற சொற்கள் வழக்கில் புழங்க ஆரம்பித்தது இக்காலத்தில்தான். தேவடியா மகன் என்னும் சொல் ஆங்கிலத்தின் பாஸ்டர்ட் என்ற சொல்லுக்கு இணையாகப் புழங்கியது. ஆக, பரத்தையர், கணிகையர், வரைவின் மகளிர், வேசி, விபசாரி போன்று பல நூறு ஆண்டுகளாகப் புழங்கிவந்த சொற்கள் கடந்த நூறாண்டுக்குள்ளாகத் தூக்கி எறியப்பட்டு, முற்றிலும் வேறு பொருள் கொண்டிருந்த தேவரடியார் என்ற சொல்லாக மாற்றப்பட்டது. இதற்குக் காரணம் யார் என்பதை உண்மையில் ஆராய்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

இன்றைய பொதுப்புத்தி என்ன சொல்கிறது? தேவரடியார் முறையைக் கோயில்களில் புகுத்தியது இந்து மதம். அதன்மூலம் சுத்தபத்தமாக இருந்த தமிழ்ச் சமூகத்தில் விபசாரத்தைப் புகுத்தியது இந்துமதம். இந்தக் கறையைப் போக்கியது திராவிட இயக்கம். முத்துலட்சுமி ரெட்டி (பெயரைக் கவனியுங்கள்), ஈ.வெ.ரா பெரியாரின் சமயோசிதமான அறிவுரையைப் பின்பற்றி சட்டமன்றத்தில் இந்த மசோதாவைக் கொண்டுவந்தார். இதனை எதிர்த்தவர் காங்கிரஸ் கட்சியின் சத்தியமூர்த்தி ஐயர் (பெயரைக் கவனியுங்கள்). ஆக, இந்துமதமும், காங்கிரஸ் கட்சியும், பிராமணர்களும் தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் அற மதிப்பீடுகளைக் குலைத்து, பெண்களைக் கேவலப்படுத்தினர். ஈ.வெ.ராவும், அவருடைய நீட்சியாக திராவிட இயக்கமும், பிராமணர் அல்லாதோரும் தேவதாசி முறையை ஒழித்து, தமிழ்ச் சமூகத்தைச் சுத்தப்படுத்தி, உயர்த்தினர்.

ஆனால் உண்மை என்ன?

1947ல் மெட்ராஸ் மேலவையிலும் சரி, கீழவையிலும் சரி, பெரும் எண்ணிக்கையில் இருந்தது காங்கிரஸ்தான். முத்துலட்சுமி ரெட்டி ஒரு காங்கிரஸ்காரர் மட்டுமல்ல, அவர் ஒரு பிராமணரும்கூட. அக்காலப் பெண் குழந்தைகள்போல் அல்லாது, அவருடைய தந்தை நாராயணசாமி ஐயர், சிறு வயதிலேயே அவருக்குத் திருமணம் செய்துவைக்காமல், தொடர்ந்து படிக்கவைத்தார். முத்துலட்சுமி பிறகு மருத்துவர் பட்டம் பெற்றார். சுந்தர ரெட்டி என்ற மருத்துவரை சாதி மறுப்புத் திருமணம் செய்துகொண்டபின், முத்துலட்சுமி ரெட்டி என்று பெயரை மாற்றிக்கொண்டார்.

தேவதாசி முறை ஒழிந்தபின், அதனால் பாதிக்கப்பட்ட சில பெண்கள் முத்துலட்சுமி ரெட்டியின் வீட்டுக்கு வந்து தங்கள் நிலையை விளக்கிச் சொன்னார்கள். அவர்களுடைய துயர நிலையைப் பார்த்து வருந்திய முத்துலட்சுமி, ஆதரவற்ற பெண்களுக்கு உதவ ‘ஔவை இல்லம்’ என்னும் அமைப்பை ஏற்படுத்தினார்.

*
ஆண்டாள் விஷ்ணுமீது இயற்றிய பாசுரங்கள் ‘பச்சை பச்சையாக’ காமத்தைப் பற்றிப் பேசுகின்றனவா?

ஶ்ரீவைணவ இலக்கியத்தின் அடிப்படை புரியாதவர்கள்தான் அப்படிப் பேசுவார்கள். ஶ்ரீவைணவ தத்துவத்தின்படி, ஜீவாத்மா என்பது அடிமை. பரமாத்மா எஜமானன். ஜீவாத்மா என்பது ‘சேஷ’. பரமாத்மா ‘சேஷி’. ஜீவாத்மா, பரமாத்மாவை முழுமையாக அண்டியிருக்கிறது. அது பரமாத்மாவைப் பிரிந்தால் துயருருகிறது. சேர்ந்தால் மகிழ்ச்சிக் கடலில் மூழ்குகிறது. ஆக, ஒப்புமை சொல்வதென்றால், பக்தி என்பது லௌகீகமான ஆண்-பெண் காதல் போன்றது. இங்கு பரமாத்மாவான நாராயணன் மட்டுமே ஆண் தன்மை கொண்டவன். அனைத்து ஜீவாத்மாக்களும் பெண் தன்மை கொண்டவர்கள். எனவேதான் ஆண்டாள் மட்டுமின்றி, நம்மாழ்வாரும் திருமங்கை ஆழ்வாரும் தங்களைப் பெண்ணாகப் பாவித்து ஆண்டாளை மிஞ்சும் அளவு காதல் வார்த்தைகளை விஷ்ணுவிடத்தில் பேசுகின்றனர். பக்தி இலக்கியத்தில் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் இலக்கியத்திலுமே உச்சம் இவை என்று சொல்லலாம்.

சரி, பெரியாழ்வார், தன் பெண்ணான ஆண்டாளை திருவரங்கத்தில் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு வந்துவிடுகிறார். அவளுக்கு என்ன ஆனது? ஶ்ரீவைணவ மரபின்படி அவள் அரங்கனுடன் கலந்துவிடுகிறாள். அவ்வளவுதான். ஜீவாத்மா, பரமாத்மாவை அடைந்துவிட்டது. உயிரான பரமாத்மாவின் உடலின் ஒரு பகுதியாக ஆகிவிடுகிறது. இதனைப் பகுத்தறிவு ஏற்காது. ஏற்கவேண்டிய அவசியமும் கிடையாது. ஆனால், பகுத்தறிவு, குரு பரம்பரப் பிரபாவத்தையே ஏற்காது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகப் பிய்த்து, வேண்டியதை வைத்துக்கொண்டு புதிதாகப் புனைந்துகொள்ள சான்றுகள் ஏதும் இல்லை.




ஆய்வாளர்கள் தன்னிச்சையாகப் பலவற்றை எழுதிவிடுகின்றனர். இது ஆய்வுப் புலத்தில் சர்வசாதாரணம் என்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. மரபார்ந்து கற்றறிந்த ஆய்வாளர்கள், இந்தக் குறைபாடுகளை நீக்குவதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொள்வார்கள் என்று நம்புவோம். வெகுஜனத் தளத்தில் மரபு அறியாமல், சரியான புரிதல் இன்றி யாரேனும் பேசினால், மக்கள் வெகுண்டெழ வேண்டியதில்லை. சரியான தகவலைக் கொடுத்துவிட்டு அவரவர் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு போவதே முறையானது.

*****