Sunday, 19 November 2017

கிடைமட்டக் கற்றல் - ஹாலாஸ்யன்




நான் புதிதாகச் சேர்ந்திருக்கிற நிறுவனத்தில் என்னோடு சேர்ந்தவர்கள் எட்டு பேர். நாங்கள் எட்டுபேருமே ஒரே வேலைக்காகத்தான் எடுக்கப்பட்டிருந்தோம். ஓர் இணையவழிப் பாடத்தை வடிவமைக்கும் Project lifecycle என்கிற படிநிலைகள் சுமார் 20 தேறும். நாங்கள் எட்டுபேரும் மூன்று அனுபவமுள்ள ஆட்களுக்குக்கீழ் சேர்க்கப்பட்டோம். அவர்கள் தருகிற வேலைகளை முடிக்க வேண்டியதுதான் எங்களுக்கு ஆரம்பத்தில் தரப்பட்ட வேலை. அதற்குப் பின்னரே எங்களுக்கே எங்களுக்கென்று ஒரு தனி பாடம் பிரித்துத் தரப்படும்.

எங்களுக்கு‌ மேலிருந்த அனுபவமிக்க மூன்று பேரும் வேறு வேறு பாடங்களில் வேறுவேறு project lifecycle நிலைகளில்‌ இருந்ததால், நாங்கள் எட்டு பேரும் வேறுவேறு நிலைகளில் பழகினோம். மொத்தமாகப் பார்த்தால் இருபது நிலைகளில் ஒவ்வொன்றுக்கும் எங்கள் எட்டு பேரில் இரண்டு பேராவது பழகியிருந்தார்கள். நாங்கள் யாராவது புதிதாக ஒரு நிலைக்கு அறிமுகமாகையில் உடனிருப்பவர்களிடம் இருந்து அந்த நிலையின் சவால்களைக் கேட்டறியவும் அதற்கான தீர்வுகளைக் கண்டறியவும் முடிந்தது‌.

எங்களைப் பயிற்றுவிப்பவர்கள், எங்களின் மேலாளர்கள் ஆகியோர்களிடம் இருந்து எங்களால் நிச்சயமாக இவ்வளவு விஷயங்களைக் கற்றிருக்க முடியாது. மேலும் நாங்கள் எட்டு பேருக்கு பதில்‌ இருவர் மட்டும் இருந்திருந்தாலும் இவ்வளவு கற்றல் சாத்தியமில்லை.

காரணம் கற்றலானது மேலிருந்து கீழ் பயணிக்கையில் ஒரு ஈகோ இருக்கிறது. ஆசிரியர்களெல்லாம் அப்படி இல்லை என்று மல்லுக்கு வராதீர்கள். விதிவிலக்குகளை உதாரணங்களாகக் காண்பித்து நியாயப்படுத்தமுடியாதே. அப்படி ஈகோ உடைய நிறைய ஆசிரியர்களை எனக்குத் தெரியும். மேலும் அலுவலகச் சூழ்நிலையில் மேலாளர்களின், பயிற்றுநர்களின் நேரமும் முக்கியம். இப்படிப்பட்டக் கிடைமட்டக் கற்றல் ஒரு அலுவலகச் சூழலில் நேரம், உழைப்பு என்று இரட்டைச் சேமிப்பைச் சாத்தியமாக்கும். பெரும்பான்மையான கற்றல்கள் நாங்கள் ஒன்றாய் அமர்ந்து தேநீர் அருந்துகையில், மதியம் உணவருந்துகையில் நடைபெற்றது. மேலும்‌ பரஸ்பரம் உதவிக் கொள்ளுதலையும், மேலிடத்தில் கேட்கத் தயங்குகிற சில சந்தேகங்களை, நம்முடன் வேலைக்குச் சேர்ந்து நம்மோடே பணியாற்றும் நபரிடம் தயக்கமின்றிக் கேட்டுக்கொள்ள முடியும்.

இதை அலுவலகங்கள் மட்டுமல்ல இயற்கையும் செய்கிறது என்றால் என்ன சொல்வீர்கள்?

பரிணாம வளர்ச்சி என்பது ஒரு கற்றல்தான். மாறுகிற சூழ்நிலை, இருப்பிடம், உணவுமுறை, உயிர்பிழைப்பு என்று ஒவ்வொன்றுக்கும் ஏற்றவாறு உடற்செயற்பாட்டை, உடலின் அமைப்பை, சில விசேஷமான உறுப்புகளை, உணர்வுகளைப் பெற்று வேறு தனி ஜீவராசியாக நிற்கின்றதுதான் அதன் செயல்முறை. ஆனால் இந்த மாற்றம் மரபணுக்கள் தன்னிச்சையாக மாற்றம் பெற்று, சந்ததியில் வழிவழியாக வருவதற்கு ஏகப்பட்ட காலம் பிடிக்கும். சில சமயம் ஆயிரக்கணக்கான வருடங்கள் கூட ஆகலாம். ஆனால் சில மரபணுக்களை சக ஜீவராசிகளிடம் இருந்து பெற்றுக்கொள்ள ஒரு வழி இருக்கிறது.

உடனே வல்லூறுகளின் இறகுகள் வளரும் ஜீன்களைச் செலுத்திக்கொண்டு பறந்து, நாளையில் இருந்து பெட்ரோல் செலவையெல்லாம் குறைத்துவிட முடியாது. நம்மைப்போல பலசெல் உயிரிகளின் இது சிக்கலான விஷயம். காரணம் நம் ஒவ்வொரு உறுப்புகளின் செல்களும் தனித்தன்மை கொண்டவை. மூளை, சிறுநீரகம், கணையம் என்று ஒவ்வொன்றின் அமைப்பும் செயல்பாடும் வேறுவேறு.

ஆனால் பேச்சுலர் ரூம்கள்‌ மாதிரி சகலமும் ஒரே இடத்தில் நடக்கிற ஒற்றைச்செல் உயிரிகளில் இது மிக எளிதாக நடந்துவிடும்.
இது பாக்டீரியாக்களில்தான் நடந்திருக்கிறது. அவைகள்தான் இங்கு முதன்முதலில் மரபணுக்களை மாற்றிக்கொண்டு கற்றுக்கொண்டவை. இந்தக் கற்றல் ஒரு சுமப்பான் carrier மூலமாகவோ அல்லது நேரடி மரபுப்பொருள் பகிர்வு மூலமாகவோ நடைபெறலாம். எங்கோ எப்படியோ பச்சைத் தண்ணீர் செல்லில் படாமல் (எவ்வளவு நாளைக்குதான் பச்சைத் தண்ணீர் பல்லில் படாமல்) உயிர்வாழக் கற்றுக்கொண்ட ஒரு பாக்டீரியா, அதை பிற பாக்டீரியாக்களுக்கு மூன்று விதமாய்க் கடத்தலாம்.

முத்து திரைப்படத்தில் “இரவு எட்டு மணிக்கு தோட்டத்துக்கு வரவும். தீபாவளி பரிசு காத்திருக்கிறது” என்று எழுதிய சீட்டு எல்லோர் மேலும் விழுந்து, மொத்த வீடும் தோட்டத்தில் திரியுமல்லவா? அதுபோல, அந்த நீரின்றி வாழத் தேவையான மரபணுவை மட்டும் பிரதியெடுத்து, வெளியே தூக்கிப்போட அதை இன்னொரு பாக்டீரியா பிடித்து உள்ளிழுத்து அதை தன்னோடு இணைத்துக்கொள்ளும். இதன் பெயர் ட்ரான்ஸ்ஃபர்மேஷன் (transformation).

அல்லது “முப்பது நாள் நீரின்றி வாழும் வித்தை! பயிற்றுவிப்பவர் சகாராவுக்குச் சென்று வந்த சித்த பாக்டீரியா” என்பதுபோல் அந்த மரபணு இல்லாத பாக்டீரியாவுக்கு, மரபணு உள்ள பாக்டீரியா, செல்களுக்கு நடுவே ஒரு இணைப்புப் பாலம் ஏற்படுத்தி அதன்மூலம்‌ கடத்தலாம். அதன்பெயர் காஞ்சுகேஷன் (conjugation).

மூன்றாவது வகை, அந்த மரபணுவை ஒரு சுமப்பான் (carrier) இன்னொரு சாதாரண மரபணுவுக்குத் தந்து அதையும் நீரின்றி வாழத் தயார்ப்படுத்துவது. இதில் ஒரு சுமப்பான் (கடத்தி) வருகிறதல்லவா? அந்தச் சுமப்பான்தான் இந்தக் கதையின் திருப்புமுனையே. அந்த சுமப்பான்களாகச் செயல்பட்டது ஒரு வைரஸ். சுமப்பான் மூலம்‌ கடத்துவதற்குப் பெயர் ட்ரான்ஸ்டக்‌ஷன் (transduction).

வைரஸ் என்றவுடனேயே நமக்கெல்லாம், உலகின் ஆபத்துகள் எல்லாமே அமெரிக்காவில் மட்டுமே நடப்பதாய்க் காட்டும் ஹாலிவுட் படங்களில் ஒரு ஒளிரும் பச்சை நிற வஸ்துவில் இருக்கும் ஜந்து, அதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் வாய் மூக்கு கண் வழியாய் இரத்தம் வழியக் கோரமாய் இறந்து கிடக்கிற காட்சிதான் நினைவுக்கு வரும். அது ஓரளவு உண்மைதான். சாதாரண சளி ஜூரம் முதல், ஆட்கொல்லியாய் இருந்து ஒழிக்கப்பட்ட பெரியம்மை (சின்னம்மை இப்போதைக்கு ஒழியாது போலிருக்கிறது. இது அரசியல் அல்ல) போன்ற ஆட்கொல்லி நோய்கள், திடீர் திடீரென்று வரும் பன்றிக்காய்ச்சல், பறவைக்காய்ச்சல், எபோலா, சிறுகச்சிறுகக் கொல்லும் எய்ட்ஸ் வரை, ஆண்டுதோறும் வைரஸ் தாக்கும் நோய்களால் இறப்பவர்கள் எக்கச்சக்கம். ஆனால் அவை மட்டும் வைரஸ்கள் அல்ல. விலங்கினங்கள் மட்டுமின்றி, தாவரங்களைத் தாக்குகிற வகை உண்டு. பூவன் வாழைத்தார் மாதிரி இருக்கிற டொபோக்கோ மொஸைக் வைரஸ் (Tobacco Mosaic Virus) என்று தாவரங்களை மட்டும் சவட்டிக் களைகிற வைரஸ்கள் உண்டு. அதில் பார்த்தோமானால் பாக்டீரியாக்களை மட்டும் தாக்கும் வைரஸ்கள் உண்டு. அவற்றிற்கு பாக்டீரியோஃபேஜ் (bacteriophage) என்று பெயர். Phage என்னும் லத்தீனச் சொல்லுக்கு உண்ணுதல் என்று பொருள். அதாவது பாக்டீரியாவைத் தின்னும் வைரஸ். பார்க்க ஏதோ எதிர்கால ரோபோட் மாதிரி குச்சிக் கால்கள் உருளையான உடல்பாகம் என்று இருக்கும். பார்க்கச் அழகாக இருக்கிறதே என்று நினைத்தால் செயல்கள் இன்னும் ஆச்சர்யம்.

பாக்டீரியாவின் மேல்போய் அமர்ந்து அதன் மேல் ஓட்டினைத் துளைத்து, தன் மரபணுவை உள்ளே அனுப்பும், உள்ளே போய் பாக்டீரியாவின் இயக்கங்களை நிறுத்திவிடும். பின்னர் அந்த பாக்டீரியாவின் செல் இயக்கத்தை முழுக்க முழுக்க அந்த வைரஸ் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குக் கொண்டு வந்துவிடும். பாக்டீரியாவின் மரபுப் பொருளான டி.என்.ஏ வை பிரதியெடுக்கும், புரதங்களைத் தயாரிக்கும் எல்லாவற்றையும் வைரஸ் தன்னுடைய மரபுப் பொருளை பிரதியெடுக்கவும், அதன் வெளிப்புற புரத அடுக்குகளைத் தயாரிக்கவும் பயன்படுத்தும்.

இங்கு இரண்டு சாத்தியக்கூறுகள் இருக்கின்றன. முதல் வகையில், அந்த வைரஸ் மளமளவென பல்கிப் பெருகி அவையெல்லாம் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்து பாக்டீரியாவை உள்ளிருந்து கிழித்துக்கொண்டு வெளிவரும். பெரிய அளவில் பார்த்தால் ரொம்பக் கொடூரமாக இருக்கும் போல. ஆனால் எலெக்ட்ரான் நுண்ணோக்கி மூலம் பார்க்க இந்தச் செயல்பாடு அழகாய் பஞ்சு வெடித்துப் பறப்பது போல இருக்கும். இப்படி நடப்பதை லைட்டிக் சுழற்சி lytic cycle என்கிறார்கள். இது கூலிப்படை மாதிரி. உள்ளே புகு, அடி, சிதை, மீண்டும் உள்ளே புகு அடி இப்படித் தாக்கிக்கொண்டே போய்க்கொண்டிருக்கும்.

இரண்டாவது வகைதான் ஸ்லீப்பர் செல்கள். உள்ளே புகுந்த வைரஸின் மரபுப் பொருள் பாந்தமாய் பாக்டீரியாவின் மரபுப் பொருளோடு ஒட்டிக் கொண்டுவிடும். பின்னர் ஒரு ஸ்லீப்பர் செல்போல் அந்த வைரஸ் அந்த பாக்டீரியாவுக்குள்ளேயே வளர ஆரம்பிக்கும்.ஆனால் பாக்டீரியாவும் இறந்து போகாது. நினைவில் வையுங்கள். பாக்டீரியாவே நுண்ணோக்கிகளில் ஒரு மாதிரி குன்ஸாகத்தான் தெரியும். ஆனால் அதற்குள்ளே நூற்றுக்கணக்கில் உயிர்கள் என்று நினைக்கையில் இயற்கை என்னும் அதிசயத்தை நாம் வியந்தே ஆக வேண்டும். இப்படி உள்ளேயே வளர்கையில் உள்ளே அணிவகுக்கும் புது வைரஸ்களுக்குள் கொஞ்சம் பாக்டீரியாவின் மரபுப் பொருளும் இருக்கும். திடீரென்று ஒரு நாள் சூழல் கூடி வருகையில் பழையபடி இங்கும் லைய்டிக் சுழற்சி ஆரம்பித்து விடும். இம்மாதிரி பாக்டீரியாவுக்குள் காத்திருந்து, அதன் மரபுப் பொருளோடு வைரஸ் உருவாவதற்கு லைஸோஜெனிக் சுழற்சி என்று பெயர். இப்போது அந்த பாக்டீரியாவைக் கிழித்து வெளிவந்திருக்கும் வைரஸிற்குள் கொஞ்சம் பாக்டீரியாவின் மரபுப் பொருளும் இருக்குமல்லவா? அது நேரே இன்னொரு பாக்டீரியாவைப் போய்த் தாக்கும்.

இங்குதான் கதையின் உச்சகட்டக் காட்சி, சில தற்செயல்களில் அந்த வைரஸ் பாக்டீரியாவிடம் இருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட மரபணுவை (நம் கதைப்படி தண்ணியில்லாக் காட்டில் பிழைத்திருத்தல்) மட்டும் மொத்தமாய் அள்ளிக்கொள்ளவும் சாத்தியம் உண்டு. இப்படி ஒரு குறிப்பிட்ட மரபணுவோடு போகும் வைரஸ் இன்னொரு சாதாரண பாக்டீரியாவைத் தாக்கும். இங்கு அந்த பாக்டீரியாவுக்குள் செலுத்தப்படும் வைரஸின் மரபணு சில சிக்கலாக உயிரியல் நடைமுறைகள் வாயிலாக பாக்டீரியாவின் மரபுப் பொருளோடு போய் இணைந்துவிடலாம். இப்போது அந்த மரபணு அந்த பாக்டீரியாவுக்கும், அதன் சந்ததிகள் எல்லாவற்றிற்கும் கிடைத்துவிடும். இப்படித்தான் இந்த கிடைமட்ட மரபணுப் பரிமாற்றம் வேலை செய்கிறது. சிக்கலான பகுதியைத் தாண்டிவிட்டோம். இனி இதன் விளைவுகளைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

இப்படி ஒரு வெவ்வேறு வகை பாக்டீரியாக்களுக்குள் பகிரப்பட்ட மரபணுக்கள்,பரிணாம வளர்ச்சியில் ஒரு முக்கியப் பங்காற்றின என்பதை உயிரியல் ஆராய்ச்சியாளர்கள் எவ்வித சந்தேகமுமின்றி ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். இதன்மூலம் நமக்கு நன்மையும் நிகழ்ந்திருக்கிறது. சோதனைகளும் வந்திருக்கிறது.

சோதனைகளை முதலில் பார்த்துவிடுவோம். மனிதனைத் தாக்க முடியாத ஒரு பாக்டீரியாவிற்கு,மனித உடலில் நோயை உண்டாக்கக் கூடிய மரபணு இப்படிப்பட்ட லைஸோஜெனிக் சுழற்சியால் கிடைக்கலாம். டிப்தீரியா நோயை உண்டாக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட வகை பாக்டீரியா மனிதனைத் தாக்கும் திறனில்லாத பாக்டீரிய வகைக்குக் கொடுத்துவிட்டது. இன்னொரு சாத்தியக் கூறு ஒரு குறிப்பிட்ட மருந்திற்கு எதிர்ப்புத் திறன் பெற்றுவிட்ட பாக்டீரியா பிற பாக்டீரியாக்களுக்கு அந்த நோயெதிர்ப்பு மரபணுவைக் கடத்திவிடலாம். இது இப்போது ஆங்கில மருத்துவத்திற்குப் பெரிய சிக்கலாக வந்து நிற்கிறது.

பாக்டீரியாக்கள் சம்பந்தப்படாத வைரஸ்களால் உண்டாகிற சளி ஜூரம் போன்றவற்றிற்கெல்லாம் ஆன்டிபயாட்டிக்குகள் கொடுத்து கொடுத்து, பாக்டீரியாக்களை ஆன்டிபயாட்டிக்குகளால் ஒன்றும் செய்ய முடியாத படிக்கு ஆக்கியிருக்கிறோம். இந்த ஆன்டிபயாட்டிக்குகளுக்கு எதிர்ப்புத்திறன் பெற்றுவிட்ட பாக்டீரியாக்களுக்கு முன்னர் நாம் நிராயுதபாணிதான். அதிலும் வான்கோமைசின், மெத்திசில்லின் என்று இரு ஆன்டிபயாட்டிக்குகளை, எல்லாவற்றிற்கும் கேக்கும் என்று ப்ரிஸ்க்ரிப்ஷனில் எழுதித் தள்ளியிருக்கிறோம். ஸ்டாஃப் staph என்று செல்லமாக அழைக்கப்படும் ஸ்டாஃபிலோகாக்கஸ் ஆரியஸ் Staphylococcus aureus என்னும் பாக்டீரியா இந்த இரு ஆன்டிபயாட்டிக்குகளுக்கு ஏற்கனவே எதிர்ப்புத்திறன் பெற்றாகி விட்டது. மிர்ஸா, விர்ஸா MRSA(Methicillin resistant Staphylococcus aureus), VRSA(Vancomycin Resistant Staphylococcus aureus) என்று இரு வகைகள் உருவாகி உலவிக்கொண்டிருக்கின்றன. “அய்யய்யோ! பாதுகாப்புக்கு ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய் வைத்தியம் பாக்கலாம்” என்றால்,பொறுங்கள்!! அவை அதிகம் புழங்குவதே அங்குதான்.

ஆனால் இந்த கிடைமட்ட மரபணுக் கடத்தல் மூலம் கிடைத்த நன்மைகளும் அளப்பரியவை. முக்கியமாக நீரிழிவு நோயாளிகள், தினப்படி இன்ஸுலின் கிடைப்பதற்காக ஈ. கோலி E. coli என்னும் ஒரு பாக்டீரியாவுக்கு நன்றி சொல்லியாக வேண்டும். இன்ஸுலின் ஒரு புரதம். அதைச் சுரக்கும் மரபணுவைப் பிரித்து, அதை பாக்டீரியோஃபேஜுக்குள் செலுத்தி, அதனை ஈ.கோலி பாக்டீரியாவை எடுத்துக்கொள்ள வைத்து பின்னர் அந்த பாக்டீரியா சுரப்பதைச் சுத்திகரித்துத் தயாரிக்கிறார்கள். மரபணு மாற்றம் என்பது இதுதான்‌‌.

பசில்லஸ் துரங்கனிஸிஸ் Bacillus thurenginesis என்னும் பாக்டீரியாவின் சில தாவர உண்ணிப் பூச்சிகளை விரட்டும் திறனைக் கண்டறிந்து, அதற்குக் காரணமான மரபணுவை, வைரஸ் மூலம் நேரடியாகத் தாவரங்களுக்குத் தருவது மரபணு மாற்றம் செய்யப்பட்ட தாவரங்களை உருவாக்கும். பி.டி BT என்பது அந்த பாக்டீரியாவின் பெயர்ச் சுருக்கம்தான்.

இதைத்தவிர அதிகம் பேசப்படாத ஒரு உபயோகம் இருக்கிறது‌. ஆன்டிபயாட்டிக்களுக்கெதிராக பாக்டீரியாக்கள் அணிவகுத்தாயிற்று என்று பார்த்தோம் அல்லவா? அதற்கு அந்த பாக்டீரியோஃபேஜ்களே மாற்று. ஆன்டிபயாட்டிக் என்னும் வேதி மூலக்கூறுகளைப் புரிந்துகொண்டு பாக்டீரியாக்கள் எதிர்ப்புத் திறனை உருவாக்கிக்கொள்ளலாம். ஆனால் ஒரு பாக்டீரியோஃபேஜ் வைரஸ் என்பது ஒரு உயிர். பாக்டீரியா, அந்த வைரஸ் தாக்குதலுக்கு ஏதேனும் எதிர்ப்புத் திறன் வளர்த்துக் கொண்டால், இந்த வைரஸ் உடனே தன்னை மாற்றிக் கொள்ளும். எப்படியாவது பாக்டீரியாவைத் தாக்க வழி கண்டுபிடிக்கும்.

அப்படி ஒவ்வொரு பாக்டீரியாவுக்கும் ஒரு பாக்டீரியோஃபேஜ் வைரஸைக் கண்டுகொண்டால், கிருமித் தொற்றுகளை மனித உடலுக்கு எந்த அச்சுறுத்தலும் இன்றி நீக்க முடியும்.

இதனை ஃபேஜ் சிகிச்சை (phage therapy) என்கிறார்கள். இது ஒன்றும் புதிதில்லை. இரண்டாம் உலகப் போர்க் காலத்தில் ரஷ்யா தன் இரும்புத் திரைக்கு அடியில் இந்தச் சிகிச்சை முறையில் எக்கச்சக்க ஆய்வுகள் செய்துகொண்டிருந்தது. அலெக்ஸாண்டர் ஃப்ளெம்மிங், ஆன்டிபயாட்டிக்குகளைக் கண்டுபிடித்தவுடன், ஃபேஜ் சிகிச்சை அம்போ என்று விடப்பட்டது. இப்போது தூசு தட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.


 இன்னொரு பத்து வருடத்தில், மெடிக்கல் படியேறி, “அண்ணா தொண்டை கரகரங்குது‌. தண்ணி மாறுனதுல பிரச்சனை. ஒரு நல்ல ஃபேஜ் டானிக் குடுங்களேன்” என்று கேட்டு வாங்கும் நாள் வந்துவிடும். காத்திருங்கள்.

No comments:

Post a Comment

அநாகரீகமான பின்னூட்டங்கள் வெளியிடப்படமாட்டாது.